آیا زنان روستایی در کارگروه سازگاری با کم آبی نماینده ای دارند؟ یا اصلا جایگاهی دارند.؟امسال مسئوليت برگزاری کارگاههای مشارکت و سازگاری با کم آبی در روستاهای دشتهای که به خط قرمز برداشت رسیده اند رابر عهده داشتم.
آموزش زنان روستایی هم در این خصوص بخشی از کارگاهها بود که البته نه مدیران و نه مردم کمترین درکی از آن داشتند و حتی دهیاران می گفتند زنها که بهره بردار نیستند، آموزش به چه دردشان میخورد؟
مردم هم می گفتند زنها فقط دربقول خودشان پشت جبهه مشارکت دارند و در جمع آوری و تدارکات نقش دارند و بطور مستقیم ربطی به مصرف آب ندارند.
اما هر دو گروه و شاید مدیران سطوح بالاتر از این امر غافلند که در صورت بروز هرگونه مشکل از جمله بی آبی و غیرممکن شدن کشاورزی این زنان هستند که در خط مقدم آسیبهای ناشی از آن هستند و لازم است در خصوص سازگاری با کم آبی (که لزوما درباره کشاورزی نیست بلکه درباره معیشت و ماندگاری در روستا است) آگاهی کسب کنند و بدانند ارزش آب در سرزمین چقدر است و چگونه با سرنوشت آنها پیوند خورده است.
معاونت زنان و خانواده ریاست جمهوری که خود پیش از این مسئولیت سازمان محیط زیست داشته واز عمق ماجرا باخبرند و از قضا دستی بر آتش دارد تا چه حد به این امر واقف است و پیگیری می نماید؟/مهتابذرافکن
🆔 @RuralWomenIssues 👩🌾