✍️صدای تشنگی روستا را بشنویم!
کلمه ” روستا” ذهن و خیال انسان را به سرزمینی سبز با درختان بسیار و انواع حیوانات و جوی‌هایی که آب را پرخروش می‌کشاند تا به مزرعه برساند، مزرعه‌ای سرسبز که شاخه های درختان در وزش باد رقصانند و گل‌های آفتابگردان ایستاده رو به نور خورشید، پرندگان نغمه‌خوان و زنبورهای کوچکی که شادمانه ازگلی بر روی گل دیگر در پرواز هستند همه باهم هستند تا با دستان مهربان کشاورز و روستایی سفره ما را رنگارنگ و خوشمزه سازند . انتظار شیرینی که در مسیر رفتن از شهر به روستا ذهن تو را به خود مشغول ساخته و تصور شور و شوق و خنده کودکانی که فضای روستا را پرکرده و بانوان روستایی با لباس‌های سنتی رنگارنگ زیبا، لبخند به لب تو را دعوت به نوشیدن لیوانی آب‌ونانی دست‌پخت خودنمایند. انتظار شیرینی است که تو را از هیاهوهای خسته‌کننده و ملال‌آور شهر آزاد کند و چندساعتی در فضای زیبای روستا بر عمر خود بیفزایی چون شادی و نشاط عمر را پایدارتر می‌کند .با خیالاتی زیبا در مسیر شهرستان رشتخوار به دهستان شَعبه نزدیک می‌شوی و به‌یک‌باره گویی از جهانی دیگر که زیبا و سرسبز بود تو را در جهان برهوت پرتاب کردند . به هر طرف نگاه می‌کنی نشانه‌ای از آبادانی نمی‌بینی با خود می‌گویی مگر می‌شود آبادی ، آبادانی نداشته باشد . نکند مسیر را اشتباهی آمده‌باشیم اما به ناگاه تابلوی راهنمای شَعبه تو را از تردید رها می‌کند همین‌جاست روستاهایی خشک و بدون علف و گیاه و سرزندگی پس کودکان و بانوان کجا هستند ؟ چرا روستاها شادمانه نیست؟ خانه‌ها که سرپاست چرا درختان سرپا نیستند؟ از دهیار روستا سؤال می‌کنیم فقط یک جمله ” آب نیست ، خشک‌سالی توانی برایمان نگذاشته است ” روستاهایی که به خوابگاه تبدیل‌شده و برخی روستاها درب‌های خانه‌ها قفل‌شده و مهاجرت کردند به اطراف شهرهایی که کار باشد تا بتوانند زندگی را بچرخانند . نشاط روستا خاموش شده است کودکان و بانوان ساعت ۴ صبح سوار بر وانتی که بیش از ۴۰ نفر را سوار می‌کند راهی مناطقی می‌روند که کارگر کشاورزی لازم دارند آن‌هم کارگری فصلی نه دائمی . چه بلایی بر سر “خانواده” رکن اصلی جامعه می‌آید وقتی مادر و پدری در خانه حضور ندارند تا به خانه برسند غروب شده و دیگر توانی برای بودن با کودکان ندارند، بخوابند تا صبح ساعت۴ بتوانند بیدار شوند تا به سرکار بروند . چه بسیار کودکانی که به دلیل کم درآمدی خانواده مجبور هستند از تحصیل محروم شوند و مشغول کار سخت شوند و یا برایشان همسر گزینند همان کودک همسری و چه خانواده‌هایی مجبور به طلاق شوند به دلیل کم درآمدی و اعتیاد و فقر و ….چه ناامنی غذایی به خاطر نبود درآمد به وجود آمده و چه حوادثی که در مسیر رفت‌وآمد کارگری، روستاها را غم‌زده و عزادار کرده است تصادف و جان باختن عده‌ای در مسیر کار و …. “آب نیست “، ” خشک‌سالی ” ،”احداث سد غیراصولی و غیر کارشناسی در منطقه” بنیان خانواده ، روستا ، رفاه روستایی و امنیت غذایی کشور را بحران‌زده نموده است ، پیامدهایی که اثر آن از بمب اتم بیشتر است نه‌تنها نسل فعلی بلکه نسل‌های آتی را هم از این سرنوشت شوم بی‌بهره نمی‌گذارد ...
✍️ادامه مطلب در وب سایت نویسنده https://chawosh.org و اقتصاددان، آبان ماه ۱۴۰۰ 🇮🇷
http://www.eqtesaddan.ir/?p=65226
کلمه ” روستا” ذهن و خیال انسان را به سرزمینی سبز با درختان بسیار و انواع حیوانات و جوی‌هایی که آب را پرخروش می‌کشاند تا به مزرعه برساند، مزرعه‌ای سرسبز که شاخه های درختان در وزش باد رقصانند و گل‌های آفتابگردان ایستاده رو به نور خورشید، پرندگان نغمه‌خوان و زنبورهای کوچکی که شادمانه ازگلی بر روی گل دیگر در پرواز هستند همه باهم هستند تا با دستان مهربان کشاورز و روستایی سفره ما را رنگارنگ و خوشمزه سازند . انتظار شیرینی که در مسیر رفتن از شهر به روستا ذهن تو را به خود مشغول ساخته و تصور شور و شوق و خنده کودکانی که فضای روستا را پرکرده و بانوان روستایی با لباس‌های سنتی رنگارنگ زیبا، لبخند به لب تو را دعوت به نوشیدن لیوانی آب‌ونانی دست‌پخت خودنمایند. انتظار شیرینی است که تو را از هیاهوهای خسته‌کننده و ملال‌آور شهر آزاد کند و چندساعتی در فضای زیبای روستا بر عمر خود بیفزایی چون شادی و نشاط عمر را پایدارتر می‌کند .با خیالاتی زیبا در مسیر شهرستان رشتخوار به دهستان شَعبه نزدیک می‌شوی و به‌یک‌باره گویی از جهانی دیگر که زیبا و سرسبز بود تو را در جهان برهوت پرتاب کردند . به هر طرف نگاه می‌کنی نشانه‌ای از آبادانی نمی‌بینی با خود می‌گویی مگر می‌شود آبادی ، آبادانی نداشته باشد . نکند مسیر را اشتباهی آمده‌باشیم اما به ناگاه تابلوی راهنمای شَعبه تو را از تردید رها می‌کند همین‌جاست روستاهایی خشک و بدون علف و گیاه و سرزندگی پس کودکان و بانوان کجا هستند ؟ چرا روستاها شادمانه نیست؟ خانه‌ها که سرپاست چرا درختان سرپا نیستند؟ از دهیار روستا سؤال می‌کنیم فقط یک جمله ” آب نیست ، خشک‌سالی توانی برایمان نگذاشته است ” روستاهایی که به خوابگاه تبدیل‌شده و برخی روستاها درب‌های خانه‌ها قفل‌شده و مهاجرت کردند به اطراف شهرهایی که کار باشد تا بتوانند زندگی را بچرخانند . نشاط روستا خاموش شده است کودکان و بانوان ساعت ۴ صبح سوار بر وانتی که بیش از ۴۰ نفر را سوار می‌کند راهی مناطقی می‌روند که کارگر کشاورزی لازم دارند آن‌هم کارگری فصلی نه دائمی . چه بلایی بر سر “خانواده” رکن اصلی جامعه می‌آید وقتی مادر و پدری در خانه حضور ندارند تا به خانه برسند غروب شده و دیگر توانی برای بودن با کودکان ندارند، بخوابند تا صبح ساعت۴ بتوانند بیدار شوند تا به سرکار بروند . چه بسیار کودکانی که به دلیل کم درآمدی خانواده مجبور هستند از تحصیل محروم شوند و مشغول کار سخت شوند و یا برایشان همسر گزینند همان کودک همسری و چه خانواده‌هایی مجبور به طلاق شوند به دلیل کم درآمدی و اعتیاد و فقر و ….چه ناامنی غذایی به خاطر نبود درآمد به وجود آمده و چه حوادثی که در مسیر رفت‌وآمد کارگری، روستاها را غم‌زده و عزادار کرده است تصادف و جان باختن عده‌ای در مسیر کار و …. “آب نیست “، ” خشک‌سالی ” ،”احداث سد غیراصولی و غیر کارشناسی در منطقه” بنیان خانواده ، روستا ، رفاه روستایی و امنیت غذایی کشور را بحران‌زده نموده است ، پیامدهایی که اثر آن از بمب اتم بیشتر است نه‌تنها نسل فعلی بلکه نسل‌های آتی را هم از این سرنوشت شوم بی‌بهره نمی‌گذارد ...
✍️ادامه مطلب در وب سایت نویسنده https://chawosh.org و اقتصاددان، آبان ماه ۱۴۰۰ 🇮🇷
http://www.eqtesaddan.ir/?p=65226
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment