عاطفه رجبی دختر ۱۶ ساله‌ای بود که در ۲۴ مردادماه سال ۱۳۸۳ به اتهام «اعمال منافی عفت» و «زنا» در دادگستری شهر نکا به اعدام محکوم شد. دیوان عالی ظرف یک هفته این حکم را تایید کرد و شخص قاضی حاج رضایی - رییس دادگستری نکا - طناب دار را به گردن عاطفه انداخت. گفته می‌شود دادگاه برای تاییدیه دیوان عالی برای اعدام، سن عاطفه را ۲۲ اعلام کرده بود.
.
عاطفه وضعیت خانوادگی مناسبی نداشت. در کودکی مادر خود را از دست داده بود و پدرش معتاد بود. در نوجوانی چندین مرتبه به جرم روابط نامشروع بازداشت شده بود و به زندان و شلاق محکوم شده بود. تا اینکه در سال ۸۳ و پس از بازداشت مجدد، در دادگاه اذعان کرد که یکی از اعضای سپاه پاسداران به نام علی دارابی در زندان بهشهر به دفعات به او تجاوز کرده است.
.
آن عضو سپاه به شلاق محکوم می‌شود و شخص عاطفه نیز به «زنای محصنه» و در نهایت اعدام محکوم شد. این در حالی بود که عاطفه مشکلات روانی نیز داشت و خود در یکی از نوشته‌هایش گفته بود: ««مدارک پزشکی [موجود] است که ثابت می‌کند عصب و روان ضعیفی دارم و در دقایقی از شبانه‌روز، مختل‌المشاعر می‌شوم که هرگونه عمل مثبت یا منفی، ممکن است از این‌جانب بروز پیدا کند...».
.
عمه عاطفه رجبی نیز در نامه‌ای در همان زمان نوشته بود: «کجاي دنيا و کدام دين يک دختر صغير و معلول ذهني را به اعدام محکوم مي کند و متجاوزين تنها به چند ضربه شلاق قابل خريداري محکوم مي شوند.
.
گفته می‌شود عاطفه هنگام اعدام به قاضي گفت: «اگر اين بار مرا عفو کنيد تا آخر عمرم به نامحرم نگاه نمي کنم». اما قاضي توجهی نکرد و خودش در قتل قانونی عاطفه نقش اصلی داشت.

@Tavaana_TavaanaTech