پاسخ نویسنده:

درود و سپاس از توجه ایرانوفسکی گرامی. زنده‌بودن جریان پادشاهی‌خواهی، برخلاف جریان سه فاسد و برده‌صفت، در همین گفت‌وگوها به‌روشنی دیده می‌شود.

پیش از هر چیز یادآور می‌شوم که من از منتقدان جدی قانون اساسی مشروطه‌ام، و در ادامه نیز پیشنهاد اصلاحات اساسی در آن را مطرح کرده‌ام من از دوران احمدشاهی بیزارم هرگز خواهان تکرار آن فاجعه نیستم. درک می‌کنم که نگران اصول الحاقی هستید، و این نگرانی بجاست. اما فراموش نکنیم که این قانون در حال حاضر در وضعیت انجماد قرار دارد؛ یعنی عملاً اجرایی نمی‌شود و در دوران فترت خود به‌سر می‌برد. از آن سو، رژیم جمهوری اسلامی ایران بر پایه‌ی قانون اساسی واپس‌گرای خود حکومت می‌کند، نه بر اساس مشروطه. در چنین شرایطی، اصلاح قانون اساسی مشروطه به‌مراتب ساده‌تر از زمانی‌ست که در حال اجرا باشد. ما سال‌هاست درگیر کشمکش‌های بی‌پایان حقوقی هستیم، حال آن‌که می‌توانستیم به‌جای این همه جدل، اراده کنیم و اصلاحات لازم را بر آن وارد کنیم.

در جمهوری اسلامی، بالاترین سند حقوقی همان قانون اساسی‌ست که بر مبنای فقه شیعی نگاشته شده، نه منافع ملی. در نتیجه، تمام قوانین دیگر نیز، مستقیم یا غیرمستقیم، بر پایه‌ی همین «ننگ‌نامه» نوشته شده‌اند. بنابراین، اگر کسی ادعا کند که می‌خواهد قانون اساسی این رژیم را لغو کند، اما باقی قوانین را به‌مرور اصلاح یا جایگزین نماید، دچار تناقض شده‌است. آیا اصلاً چنین چیزی ممکن است؟ اگر قرار است بخش به بخش کار را پیش ببریم که جز این هم راهی نداریم بر پایه قانون اساسی مشروطه اینکار را ارائه میکنیم بخشی در چهار ماه اول و بخش های دیگر به مرور تا همان سی و شش ماه اعمال میشوند جامعه حقوقی کشور هم فرصت دارند خود را هماهنگ کنند زندگی مردم هم دچار بحران نخواهند شد کما اینکه از همین حالا هم فرصت انجام اینکار را داریم که هیچ خلا خاصی پیش نیاید.

افزون بر این، قانون اساسی فعلی یک جمهوری‌ست، حتی اگر اسلامی باشد! پس اگر بنا باشد سایر قوانین به‌مرور اصلاح شوند، نتیجه‌اش همان جمهوری اصلاح‌شده‌ای خواهد شد که تصویر ذهنی بسیاری از مردم را به یاد وعده های تروریست‌های پنجاه‌وهفتی بخصوص در جبهه اصلاحات می‌اندازد. در مقابل، قانون اساسی مشروطه در صورت اصلاح اساسی و عمیق، چنین آلودگی ذهنی ایجاد نمی‌کند و اصولی چون تفکیک قوا در آن به‌روشنی دیده می‌شود و تصویری هم که ارائه میشود یک پادشاهی است نه جمهوری اصلاح شده.

در مورد نهاد «خیزش ملی»، اگر تصمیم با من بود، همین حالا پادشاهی پهلوی را اعلام می‌کردم و تمام! هیچ ترسی هم از این موضوع ندارم. اما مسئله اینجاست که این نهاد قرار نیست فقط با شاه یا جمع محدودی از نخبگان حقیقی کشور اداره شود. در متن به‌صراحت آمده که ساختاری شبیه مجلس خواهد داشت. حالا تصور کنید چه کسانی قرار است در آن باشند! همین دو سه روز گذشته فضای توییتر را دیده‌اید؛ آیا واقعاً قرار است همین افراد در آن نهاد حضور داشته باشند؟!

بی‌شک هر خرابکاری یا خطایی که در آن نهاد رخ دهد، مستقیماً به پای شاه نوشته خواهد شد، بدون آن‌که کسی مسئولیتی بپذیرد. به نظر من، این نهاد اساساً برای خرج‌کردن تمام اعتبار پهلوی طراحی شده تا از لجن‌زار رژیم ۵۷ی عبور کنند و جمهوری‌ای دیگر را بنا نهند. اما از نگاه من، نباید کل سرمایه‌ی ملی تاریخی شاه در دوران گذار خرج شود و تمام مسئولیت‌های تمام پسا پنجاه و هفت بر دوش ایشان بیفتد.

بنابراین باید ساختاری شفاف ایجاد شود که مسئولیت از سوی مردم به اعضای آن نهاد تفویض شود، نه این‌که همه‌چیز روی کاغذ گرد یک نفر بچرخد، اما در عمل هر اشتباهی از سوی هر کس دیگری رخ دهد، تقصیر را گردن همان یک نفر بیندازیم. من شاه را فقط برای دوران گذار نمی‌خواهم؛ به قول عمو مانوک: «همین یک برگ را داریم، اگر درست بازی نکنیم، بزرگ‌ترین بازنده‌ی تاریخ خواهیم بود.»

این مسائل برای من آن‌قدر مهم بود که از پرداختن به سایر ایرادات سند صرف‌نظر کردم. مثلاً بخشی درباره‌ی ارتش روانم را به‌هم ریخته است. آخرین کسی که اختیار ارتش را از شاه گرفت، دکتر مصدق بود، که همه می‌دانیم نتیجه‌اش چه شد. در سند آمده که «ارتش باید تنها به نهادهای دموکراتیک و پارلمان پاسخ‌گو باشد!» این یک فاجعه است! درست است که پارلمان باید بتواند در همه امور پرسشگری کند، اما فرمان‌پذیری و پاسخ‌گویی ارتش، باید فقط از سوی شخص شاه باشد، نه نهادهای متغیر و حزبی.

در مجموع، این سند ایرادات اساسی دارد و بهتر است هرچه زودتر مورد بازنگری جدی قرار گیرد. تصویری که ارائه می‌دهد، گذار از یک جمهوری با تکیه بر سرمایه‌ی پهلوی به سوی یک جمهوری دیگر است؛ نه چیزی بیشتر.
ارسالی .....

1 comment

مطمئن باش اوضاع از دوره احمد سلطان قجر هم بدتره! حداقل اون فهمید که بره گورشو گم کنه برای خودش هم بهتره. خواهشاً واژه شاه رو به قجرها نچسبانید. همه هم از قانون اساسی مشروطه بد و بیراه میگن. ولی نمی گن روح و هویت اون قانون اساسی قطعاً نجات بخش هستش. نمی گن که در شرایط تصمیم گیری های دشوار شاهنشاه آریامهر، ایشان نیز به همان قانون اساسی سوگند پادشاهی خورد.