برای علاقمندان به تاریخ معاصر:
سالروز درگذشت شاه و پدیده تروریسم ایرانی
عرفان قانعی فرد/ پژوهشگر تاریخ/نشریه ایرانیان واشنگتن
۵ مرداد ۱۳۵۹ که هنوز چندان در شیپور جنگ ندمیده اند، شاه ایران چشم بروی جهان می بندد. آنهم در ماه هایی که در عجب بود و تا روز آخر حیات هم باورش به عهدی ایام نبود. از رابرت آرمائو شنیده ام که وقتی در بیمارستان زمزمه جنگ را از تلویزیون شنید در حال سوپ خوردن بود که ناگهان بشقابش را زمین گذاشت و آهی کشید . اما در لابلای خاطراتش، خصوصا قسمت های حذف شده و نیامده در کتاب "پاسخ به تاریخ" که در گوشه ای هنوز هم بطور محرمانه نگهداری می‌شود؛ بر نکته ای اشاره دارد و آن هراس از ترور و تصویر تروریسم است.
اکثر جریان‌های سیاسی داخل ایران در قبل از ماجرای ۱۳۵۷ به سمت ترور و حرکت مسلحانه رفتند، بلا استثنا از مارکسیستی تا اسلامی.
مثلا موتلفه اسلامی از ترور "حسنعلی منصور" شروع کرد یا شاخه نظامی موتلفه کسی را مانند "سید علی اندرزگو" داشت که کارش تامین سلاح بوده و اقدام برای تخریب و خرابکاری، آنهم با ۱۵ پاسپورت و اسم جعلی. یا حزب الله مربوط به سازمان حزب ملل که بعدها در مجاهدین خلق ادغام شد. البته اقرارشان آن بود " می خواهند شهریور ۱۳۵۰، علیه جشنهای ۲۵۰۰ ساله حرکت مسلحانه و قهرآمیز داشته باشند"
کسی هم مثل "عزت شاهی" که بعدها به داخل مجاهدین خزید، اول دفتر هواپیمایی ال عال اسرائیل را منفجر کرد ، دوم میخواست که ۱۰ بمب بمناسبت ۱۰ سالگی انقلاب سفید منفجر فرماید که نشد. به زندان رفت و طبق روایت یک افسر امنیت در زندان قصر /بند ۳ : می خواست با کمک "عیسی بیگلو" و "حاج مهدی عراقی" در غذای زندانیان موسوم و مشهور به سیاسی، سم بریزند و بعد گناهش را چو داغ ننگ بر پیشانی ساواک بزنند.!
مشاهده کامل در نسخه تلگراف 👇
@OmidIranAzad
https://telegra.ph/Shah-Faghid-07-29
سالروز درگذشت شاه و پدیده تروریسم ایرانی
عرفان قانعی فرد/ پژوهشگر تاریخ/نشریه ایرانیان واشنگتن
۵ مرداد ۱۳۵۹ که هنوز چندان در شیپور جنگ ندمیده اند، شاه ایران چشم بروی جهان می بندد. آنهم در ماه هایی که در عجب بود و تا روز آخر حیات هم باورش به عهدی ایام نبود. از رابرت آرمائو شنیده ام که وقتی در بیمارستان زمزمه جنگ را از تلویزیون شنید در حال سوپ خوردن بود که ناگهان بشقابش را زمین گذاشت و آهی کشید . اما در لابلای خاطراتش، خصوصا قسمت های حذف شده و نیامده در کتاب "پاسخ به تاریخ" که در گوشه ای هنوز هم بطور محرمانه نگهداری می‌شود؛ بر نکته ای اشاره دارد و آن هراس از ترور و تصویر تروریسم است.
اکثر جریان‌های سیاسی داخل ایران در قبل از ماجرای ۱۳۵۷ به سمت ترور و حرکت مسلحانه رفتند، بلا استثنا از مارکسیستی تا اسلامی.
مثلا موتلفه اسلامی از ترور "حسنعلی منصور" شروع کرد یا شاخه نظامی موتلفه کسی را مانند "سید علی اندرزگو" داشت که کارش تامین سلاح بوده و اقدام برای تخریب و خرابکاری، آنهم با ۱۵ پاسپورت و اسم جعلی. یا حزب الله مربوط به سازمان حزب ملل که بعدها در مجاهدین خلق ادغام شد. البته اقرارشان آن بود " می خواهند شهریور ۱۳۵۰، علیه جشنهای ۲۵۰۰ ساله حرکت مسلحانه و قهرآمیز داشته باشند"
کسی هم مثل "عزت شاهی" که بعدها به داخل مجاهدین خزید، اول دفتر هواپیمایی ال عال اسرائیل را منفجر کرد ، دوم میخواست که ۱۰ بمب بمناسبت ۱۰ سالگی انقلاب سفید منفجر فرماید که نشد. به زندان رفت و طبق روایت یک افسر امنیت در زندان قصر /بند ۳ : می خواست با کمک "عیسی بیگلو" و "حاج مهدی عراقی" در غذای زندانیان موسوم و مشهور به سیاسی، سم بریزند و بعد گناهش را چو داغ ننگ بر پیشانی ساواک بزنند.!
مشاهده کامل در نسخه تلگراف 👇
@OmidIranAzad
https://telegra.ph/Shah-Faghid-07-29
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment