در ضمن این عرایض تلفن زنگ زد، شهبانو بودند. در مورد یک مداخله ای که من در خصوص فرزند مرحوم ارسنجانی کرده بودم که بچه اش را مادر پتیاره اش برندارد به آمریکا ببرد و گویا این برخلاف میل شهبانو بود - در صورتی که من از این امر اطلاع نداشتم - به شاهنشاه ایراد فرمودند. شاهنشاه فرمودند: علم اینجا است و این مداخله را قبول دارد و می گوید محض خاطر این بچه که شما طرفدارش هستید، بود. شهبانو از آن طرف بنای داد و فریاد گذاشتند و بالاخره گریه سردادند که چطور یک نفر به خودش اجازه می دهد برخلاف امر ملکۀ کشور مداخله کند. شاهنشاه فرمودند: اولاً که علم نمی دانست شما نظری دارید، بعد هم در هر کاری باید دو طرف قضیه را دید، از کجا {معلوم است نظر} شما که به این صورت از مادر بچه - زن مطلقۀ ارسنجانی - و بچه اش طرفداری می کنید، برخلاف عدل و انصاف نباشد. شهبانو بیشتر آتشی شدند و آن قدر با عصبانیت و بلند حرف می زدند که من حرفهایشان را می شنیدم. آنقدر داد زدند که بالاخره شاهنشاه با همۀ خونسردی از کوره در رفتند و فرمودند: بسیار خوب من که نمی توانم برای همچو کاری سر علم را ببرم و گوشی را گذاشتند. بعد با کمال عصبانیت فرمودند: خدا نکند من حالا بمیرم و گرنه این زن های ناقص عقل که ما حالا نایب السلطنه هم قرارداده ایم، با این احساسات تند، سلطنت پسرم را بر باد خواهند داد. من آنقدر پریشان شدم که نمی توانم وصف کنم. نه از این جهت که چرا من باعث اوقات تلخی ارباب عزیزم شدم. حال آنکه من فقط گفته بودم دادگستری به حرف قیّم بچه و ناظر او - دو برادران ارسنجانی - هم توجه بکنند. روز بر من تلخ شد.