درود محضر استاد گرانقدر اشاره ام پذیرش یا رد مطلق فرمایش جنابعالی نیست. هر چه بزرگان انشاء می کنند ارزشمند است و با تأمل در آن به قدری خواهیم آموخت تا نوری فرا روی راه بیابیم و چراغمان را درخشانتر کنیم. پس آنچه نوشتید گوهر است. زهی فرخندگی که در این دوران بی درنگِ پر ماجرا، به منبعی دسترسی داشته باشیم؛ اصیل، درست، معتبر، آزموده و گزیده. اما این اگر محال نباشد نادر است. از سویی این گزیده خواهی، رویکرد تربیتی را متبادر می کند که آنچه خارج از حیطه کنترل باشد ممنوع است. مانند میوه ممنوعه، کتاب ممنوعه، سوال ممنوعه که هیچیک را ذهن و فکر بی پروای انسان پژوهنده بر نمی تابد. اگر چه هزار نکته باریکتر از مو اینجاست به این بسنده کنم همانطور که ما برای نوشتن خوش، گفتن نیک، ورزش خوب،تجارت سالم، آموزگاری (بدون صفت) و هر امر پیش برنده ای آموزش می بینیم باید برای اندیشیدن و خواندن نیز بیاموزیم. پس به نظرم مشکل این است که ما چگونه کتاب می خوانیم. با تقدیم احترام و ارادت

به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل. اگر مراد نیابم بقدر وسع بکوشم قرار بر کف آزادگان نگیرد مال. نه صبر در دل عاشق نه آب در غربال جماعتی که نظر را حرام می گویند امید که کتابی هایی را بخوانند و تمیز دهند