▪️ لباس جعلی بر تن «اهواز»؛ پروژه «میدان دانشگاه» اهواز نماینده‌ای از نگاه مسموم و ویرانگر شهری است.
🖋 وحید آقایی| دانشجوی کارشناسی‌ارشد مطالعات معماری ایران
📑 [بازنشر از روزنامه پیامِ ما]
اهواز؛ شهری که در دوران تاریخی، دست‌کم تا دوره عیلام پیشینه دارد، در زمان ساسانیان شهری آباد بوده و در زمان اشکانیان یکبار به پایتختی ایران برگزیده می‌شود و از دفتر تاریخ ایران معاصر، به دلیل مرکزیت استان خوزستان، سهمی بسیار اما ناشناخته دارد. با این همه، در میان عام و خاص، غالبا شهری فاقد هویت و نو قلمداد می‌شود و تصور از آن با ترکیبی از وقایع پس از انقلاب جمهوری اسلامی و جنگ هشت ساله و بحران‌های اجتماعی و زیست‌محیطی سال‌های اخیر چون خشکسالی و طوفان‌های ریزگرد گره خورده است.
وضعیت کنونی اهواز علل گوناگون دارد؛ از مهاجرت‌های گسترده پس از انقلاب و جنگ و تخریب‌های ویرانگر حمله عراق گرفته تا دوری از مرکز و به‌قول معروف سری بی‌کلاه مانده در این سیستم تمرکزگرا. اما یکی از مهم‌ترین علت‌های آن، نگاه مدیران شهری در مسئولیت‌های مختلف است و قربان‌گاهی که برای ویران کردن آن، میراث تاریخی و معاصر واجد ارزش باقی‌مانده در آن و پیشینه و هویت‌اش، گویی همواره آماده کرده‌اند. مدیرانی که سهم آن‌ها در تخریب این شهر و کلید زدن اتفاقات اشتباه، اگر اغراق نباشد، کم از آسیب‌های وارده در جنگ هشت‌ساله نبوده است. شمارش آن‌ها، در مجال این نوشته نمی‌گنجد؛ از بی‌توجهی و ویرانی بافت تاریخی شهر گرفته که هر روز در آن بنایی با چراغ‌سبز یا انفعال نهادهای ذی‌ربط تخریب و ساختمانی بدقواره و گاه بدتر و با نمایی شترگاو پلنگ از معماری کلاسیک اروپایی، سر بر می‌آورد تا محوطه‌های تاریخی که گویی عامدانه به آن‌ها بی‌اعتنایی و تاریخ اهواز پاکسازی می‌شود؛ نظیر گورستان و گورخمره‌های اشکانی که در همین هفته‌های اخیر درحفاری‌های نفتی در حاشیه رودخانه کارون پیدا شد اما با وجود اعلام دغدغه فعالان و روزنامه‌گارانی اهوازی و خوزستانی در خصوص وضعیت نگهداری آن، به حال خود رها گردید تا شبانه شاهد تخریب گورخمره‌ها و تاریخ این شهر باشیم.
⭕️ ادامۀ مطلب را می‌توانید در Instant View یا در وب‌سایت کوبه به نشانی زیر بخوانید:
https://telegra.ph/va4-09-06
https://koubeh.com/va4-09-06/
@koubeh
🖋 وحید آقایی| دانشجوی کارشناسی‌ارشد مطالعات معماری ایران
📑 [بازنشر از روزنامه پیامِ ما]
اهواز؛ شهری که در دوران تاریخی، دست‌کم تا دوره عیلام پیشینه دارد، در زمان ساسانیان شهری آباد بوده و در زمان اشکانیان یکبار به پایتختی ایران برگزیده می‌شود و از دفتر تاریخ ایران معاصر، به دلیل مرکزیت استان خوزستان، سهمی بسیار اما ناشناخته دارد. با این همه، در میان عام و خاص، غالبا شهری فاقد هویت و نو قلمداد می‌شود و تصور از آن با ترکیبی از وقایع پس از انقلاب جمهوری اسلامی و جنگ هشت ساله و بحران‌های اجتماعی و زیست‌محیطی سال‌های اخیر چون خشکسالی و طوفان‌های ریزگرد گره خورده است.
وضعیت کنونی اهواز علل گوناگون دارد؛ از مهاجرت‌های گسترده پس از انقلاب و جنگ و تخریب‌های ویرانگر حمله عراق گرفته تا دوری از مرکز و به‌قول معروف سری بی‌کلاه مانده در این سیستم تمرکزگرا. اما یکی از مهم‌ترین علت‌های آن، نگاه مدیران شهری در مسئولیت‌های مختلف است و قربان‌گاهی که برای ویران کردن آن، میراث تاریخی و معاصر واجد ارزش باقی‌مانده در آن و پیشینه و هویت‌اش، گویی همواره آماده کرده‌اند. مدیرانی که سهم آن‌ها در تخریب این شهر و کلید زدن اتفاقات اشتباه، اگر اغراق نباشد، کم از آسیب‌های وارده در جنگ هشت‌ساله نبوده است. شمارش آن‌ها، در مجال این نوشته نمی‌گنجد؛ از بی‌توجهی و ویرانی بافت تاریخی شهر گرفته که هر روز در آن بنایی با چراغ‌سبز یا انفعال نهادهای ذی‌ربط تخریب و ساختمانی بدقواره و گاه بدتر و با نمایی شترگاو پلنگ از معماری کلاسیک اروپایی، سر بر می‌آورد تا محوطه‌های تاریخی که گویی عامدانه به آن‌ها بی‌اعتنایی و تاریخ اهواز پاکسازی می‌شود؛ نظیر گورستان و گورخمره‌های اشکانی که در همین هفته‌های اخیر درحفاری‌های نفتی در حاشیه رودخانه کارون پیدا شد اما با وجود اعلام دغدغه فعالان و روزنامه‌گارانی اهوازی و خوزستانی در خصوص وضعیت نگهداری آن، به حال خود رها گردید تا شبانه شاهد تخریب گورخمره‌ها و تاریخ این شهر باشیم.
⭕️ ادامۀ مطلب را می‌توانید در Instant View یا در وب‌سایت کوبه به نشانی زیر بخوانید:
https://telegra.ph/va4-09-06
https://koubeh.com/va4-09-06/
@koubeh
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment