مرگ «ابر انسان»


«نیچه» پس از دوازده سال زندگی خاموش، در ۵۶ سالگی می میرد. برای فلسفه، مرگ زودرس چنین فیلسوفی یک فاجعه بود.

الیزابت خواهر نیچه تعریف می‌کند که ساعتی پیش از درگذشت او رعد و برقِ شدیدی بود و او تصور می‌کرد که برادرش در حین رعد و برق خواهد مرد. اما او در اواخر شب خود را بازیافت و دوباره به هوش آمد و سعی کرد صحبت کند وقتی که صبح ساعت دو به اطاقش رفتم تا نوشدارویی نیروبخش به او بدهم به محض آن که چراغ خواب را به کناری کشیدم تا مرا ببیند، ناگهان از روی شادی و نشاط فریاد کشید «الیزابت!». من گمان بردم خطر رفع شده است او پس ازچند ساعت خوابید و تصور می‌کردم که به بهبودیش کمک خواهد شد، اما حالت صورتش رفته رفته تغییر می‌کرد و تنفس او مشکل‌تر می‌شد: سایه مرگ بر سرش افتاده بود. دوباره چشمان عجیب خود را باز کرد و به سختی اندک حرکت کرد، دهانش را باز و بسته کرد و به نظر می‌رسید می‌خواهد چیزی بگوید ولی در گفتنش تردید داشت.

برای کسانی که در کنارش ایستاده بودند چنین می‌نمود که در آن زمان صورتش اندکی قرمز شده است. بعداً یک لرزه کوچک نمود و نفس عمیقی کشید آرام و بی‌صدا پس از نگاهی شکوهمند چشمانش را برای همیشه فرو بست.

"زرتشت هم بدین سان دیده از جهان فرو بست..."




«فردریش نیچه: فیلسوف فرهنگ»
فردریک کاپلستون
@renaissancetranslate