خبر تلخ ونگران کننده اما واقعی بیابانی شدن مازندران شاید برای مردم عادی دوراز ذهن باشد؛ اما برای کنشگران محیط زیست که ژرفای بیداد مدیریتی را دیده و با گوشت و پوست خود لمس می کنند دوراز ذهن نیست.
وقتی متولیان حفاظت از آب وخاک و جنگل و مرتع اسیرسیاست بازی شده و ازرسالت خود برای جلب رضایت ارباب سیاست فاصله می گیرند؛ بدیهی است که منابع ملی را ابزاروجه المصالحه بین جناح های سیاسی پندارند.
وقتی بودجه اختصاصی به مرتع در سازمان منابع طبیعی، فقط یک میلیارد تومان است، وقتی قدرت پرداخت حقوق محیط بان و جنگلبان و... را ندارند و مشارکت مردم را نیز بر نمیتابند، وقتی اعتباری برای طرح های نجات بخشی نیست، اما برای سازه های آبخیزداری و سدسازی و تونل های انتقال آب مهیاست، از این خبرهای تلخ بیشتر خواهیم شنید. باوجود سدهای پرشمار بر رودهای دائمی وخشکاندن تالابها، دریاچه ها، جنگل تراشی برای ویلاسازی و.. اگر مازندران بیابانی نشود عجیب است. مگرجلگه خوزستان راشوره زار نکردند و ازرودخانه قابل کشتی رانی نهری نساختند ومعیشت صدها روستا را نابود نکردند؟ بااین سیاستگذاریهای حکمرانان آب و خاک هیچ خیری برای آینده سرزمین متصور نیست.