«تولید آدم زیادی: در باب بحران بیکاری فارغ‌التحصیلان رشته های علوم انسانی و هنر»
🖋شیرین کریمی، پژوهشگر علوم اجتماعی
قسمت دوم
@renaissancetranslate
«آدم زیادی» آدمی است که نمی‌داند دقیقا چه کند و بنابراین کاری هم نمی‌کند و استمرار این انفعال او را به جایی می‌رساند که یگانه‌باورش این شود که در اجتماعش نیز چیزی تغییر نخواهد کرد.
تیپ‌هایی مشابه با «آدم‌های زیادی» امروز در ایران تولید می‌شوند. تبدیل‌شدن تدریجی به آدمی جداشده از هم‌دانشکده‌ای‌هایی که زمانی در کنار آنها در دانشگاه، در فضایی افسون‌کننده با بحث‌هایی روشنگر بودند و حالا، او تبدیل شده به موجودی رهاشده، منزوی و زیادی که گاهی بزدلانه زیرِ لب هارت و پورت می‌کند! اعتمادبه‌نفسش در برابر اجتماع تکنوکرات، مثل پزشکان و حقوق‌دانان کم می‌شود؛ در شمار آورده نمی‌شود و ممکن است دست او را در حد یک کارگر بی‌تجربه با حداقل دستمزد اداره کار در جایی بند کنند؛ جایی که فروید و فوکو هرگز به دادش نخواهند رسید. امروز فارغ‌التحصیلی از علوم انسانی و هنر مسئله مهمی است که به سوی تبدیل‌شدن به بحران پیش می‌رود. نادیده‌گرفتنش برای جامعه مضر است و نرخ بالای جذب‌شدن در مشاغل بی‌ارتباط با رشته‌های علوم انسانی نشان‌دهنده ناشناخته‌ماندن ارزش این علوم است. فارغ‌التحصیلان علوم انسانی در شکل‌دادن و مدیریت روابط و ایجاد حس همدلی موفق‌تر عمل می‌کنند و با دید همه‌جانبه‌ای که به امور انسانی دارند نیروهای کار سازنده‌‌ای هستند، نیروهایی که توانایی ارائه راهبردهایی برای خروج از بن‌بست‌های اجتماعی را دارند. هنوز جامعه تکنوکرات ایران آگاهی چندانی از اینکه فارغ‌التحصیلان علوم انسانی چقدر می‌توانند به حل مشکلات سازمان و تجارت آنها کمک بکنند ندارند، آنها نمی‌دانند که دانسته‌های فارغ‌التحصیلان علوم انسانی می‌تواند تجارت و سازمان آنها را بسیار سودآورتر کند.
@renaissancetranslate
🖋شیرین کریمی، پژوهشگر علوم اجتماعی
قسمت دوم
@renaissancetranslate
«آدم زیادی» آدمی است که نمی‌داند دقیقا چه کند و بنابراین کاری هم نمی‌کند و استمرار این انفعال او را به جایی می‌رساند که یگانه‌باورش این شود که در اجتماعش نیز چیزی تغییر نخواهد کرد.
تیپ‌هایی مشابه با «آدم‌های زیادی» امروز در ایران تولید می‌شوند. تبدیل‌شدن تدریجی به آدمی جداشده از هم‌دانشکده‌ای‌هایی که زمانی در کنار آنها در دانشگاه، در فضایی افسون‌کننده با بحث‌هایی روشنگر بودند و حالا، او تبدیل شده به موجودی رهاشده، منزوی و زیادی که گاهی بزدلانه زیرِ لب هارت و پورت می‌کند! اعتمادبه‌نفسش در برابر اجتماع تکنوکرات، مثل پزشکان و حقوق‌دانان کم می‌شود؛ در شمار آورده نمی‌شود و ممکن است دست او را در حد یک کارگر بی‌تجربه با حداقل دستمزد اداره کار در جایی بند کنند؛ جایی که فروید و فوکو هرگز به دادش نخواهند رسید. امروز فارغ‌التحصیلی از علوم انسانی و هنر مسئله مهمی است که به سوی تبدیل‌شدن به بحران پیش می‌رود. نادیده‌گرفتنش برای جامعه مضر است و نرخ بالای جذب‌شدن در مشاغل بی‌ارتباط با رشته‌های علوم انسانی نشان‌دهنده ناشناخته‌ماندن ارزش این علوم است. فارغ‌التحصیلان علوم انسانی در شکل‌دادن و مدیریت روابط و ایجاد حس همدلی موفق‌تر عمل می‌کنند و با دید همه‌جانبه‌ای که به امور انسانی دارند نیروهای کار سازنده‌‌ای هستند، نیروهایی که توانایی ارائه راهبردهایی برای خروج از بن‌بست‌های اجتماعی را دارند. هنوز جامعه تکنوکرات ایران آگاهی چندانی از اینکه فارغ‌التحصیلان علوم انسانی چقدر می‌توانند به حل مشکلات سازمان و تجارت آنها کمک بکنند ندارند، آنها نمی‌دانند که دانسته‌های فارغ‌التحصیلان علوم انسانی می‌تواند تجارت و سازمان آنها را بسیار سودآورتر کند.
@renaissancetranslate
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment