🗽رفاه کارگران در سرمایه‌داری است
⚜لودویگ فون میزس

اصطلاح «سرمایه داری» را دوستان این نظام برایش انتخاب نکردند، بلکه کسی این عنوان را ساخت که این نظام را بدترین نظام سراسر تاریخ می دانست که بزرگترین شر عالم را بر انسان آوار کرده است. او کارل مارکس بود. با این حال، دلیلی ندارد که این نامگذاری مارکس را نپذیریم، زیرا عنوان سرمایه داری، توضیح روشنی است در باب منشا پیشرفتهای بزرگی که این نظام به ارمغان آورد. آن پیشرفتها، نتیجه انباشت سرمایه‌اند؛ آن پیشرفتها بر این فرض استوارند که افراد، قاعدتا، هر آنچه را که توليد. کنند، مصرف نمی کنند؛ بلکه بخشی را پس انداز و سرمایه گذاری می کنند. درباره این موضوع، کج فهمی بزرگی وجود دارد و من در خلال این سخنرانیها این فرصت را دارم که اساسی‌ترين سوء تفاهمها را درباره انباشت سرمایه و استفاده از سرمایه و مزایای چنین استفاده ای را توضیح دهم.

زمان دست یافتن سرمایه گذار به عایدات پروژه بستگی دارد به وضع بازار در آینده و توانایی او در زمینه پیش بینی درست از آینده بازار. اما کارگران و تولید کنندگان مواد اولیه، به سرعت از عایدی پروژه بهره مند میشوند. سی چهل سال پیش درباره سیاست دستمزد هنری فورد، حرفهای زیادی زده می شد. یکی از کارهای بزرگ آقای فورد این بود که به کارگرانش بیش از صنعتگران و کارخانه های دیگر دستمزد می داد. این سیاست دستمزد را ابداع خوانده اند، اما نمی توان فقط به گفتن این جمله بسنده کرد که این سیاست ابداعی جدید، نتیجه «آزادی‌خواهی» آقای فورد بوده است. وقتی کسب وکاری جدید یا کارخانه ای جدید در حوزه ای که قبلا وجود داشته است ، ایجاد می شود، صاحب آن ناچار است کارگران شاغل در کسب و کارهای دیگر را از جاهای دیگر کشور یا حتی از کشورهای دیگر، جذب کند. تنها راه جذب کارگران هم این است که به آنها پیشنهاد دستمزدهای بالاتر داده شود. این همان چیزی است که در روزهای نخست شکل گیری سرمایه داری رخ داد و هنوز هم رخ میدهد. تصویر تحقیر آمیزی که برخی از سرمایه داری نشان میدهند و آن را نظامی نشان می دهند که برای این طراحی شده که ثروتمندان را ثروتمندتر و تهیدستان را تهیدست تر کند، سراپا غلط است.

نظریه مارکس درباره فرارسیدن سوسیالیسم، بر این فرض استوار بود که کارگران فقیر و فقیرتر میشوند و توده ها به فلاکت می افتند و در نهایت، همه ثروت کشورها در دست یک یا چند نفر جمع خواهد شد. سپس توده های بینوای کارگر طغیان می کنند و این ثروت ها را از چنگ ثروتمندان در می آورند. بر اساس این نظریه کارل مارکس، در چارچوب نظام سرمایه داری هیچ فرصت و امکانی برای بهبود وضع کارگران وجود ندارد.

مارکس در سال ۱۸۶۴ در سخنرانی اش در انجمن بین المللی کارگران در انگلستان گفت باور به اینکه اتحادیه های کارگری خواهند توانست وضع کارگران را بهتر کنند، مطلقا خطاست. مارکس، سیاست اتحادیه ها را در زمینه تقاضای دستمزدهای بالاتر و ساعات کار کمتر، محافظه کارانه اند. «محافظه کاری» شدید ترین لفظی بود که کارل مارکس می توانست برای محكوم کردن اتحادیه ها به کار برد. او از اتحادیه ها میخواست برای خود هدف تازه ای برگزینند که انقلابی باشد: یعنی اینکه برنامه افزایش دستمزدها را یکسره کنار بگذارند و به جای نظام مالكيت خصوصی، «سوسیالیسم» را بنشانند، یعنی وسایل تولید را دولتی کنند.

نگاهی به تاریخ جهان، به ویژه تاریخ انگلستان از ۱۸۶۵ به بعد، نشان می دهد که مارکس از هر نظر اشتباه می کرد. هیچ کشور سرمایه داری را در غرب نمی توان نشان داد که وضع مردم آن بهبود بی سابقه نیافته باشد، همه این پیشرفتها، دست کم در هشتاد نود سال گذشته، برخلاف پیش بینی کارل مارکس رخ داده است.سوسیاليستهای پیرو مارکس معتقد بودند بهبود وضع کارگران ناممکن است. آنها پیرو تئوری غلط و مشهور «قانون آهنين دستمزدها» بودند که مطابق آن، دستمزد کارگران در نظام سرمایه داری هرگز از نان بخور و نمیری که برای زنده ماندن آنها و خدمت کردنشان به سرمایه داری لازم است، فراتر نخواهد رفت.

Comments

Be the first to add a comment