یک روز،
شاید، یک روز
که آفتاب، گیسوی نقره‌ای دماوند پیر را نوازش می‌کند
در یک غریوِ تندر بارانی
در یک نسیم نوازشگر بهار
یک روز
شاید یک روز
همراه پرواز پرستوی عاشقی
واژهٔ لبخند، به سرزمین سوختهٔ من بازگردد
امید، کوبهٔ در را بفشارد
و سپیدی، جای تمامیِ این سیاهی‌ها را پر کند
آن روز بر مردگان نیز
سیاه نخواهم پوشید
حتی بر عزیزترینشان
پروانه فروهر
#زن_زندگی_آزادی
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing