✍ هومن پناهنده
(به مناسبت زادروز حسین معصومی همدانی)

استاد دکتر حسین معصومی همدانی از نوادرِ ایرانیانِ روزگار ما است و همانندش شاید به شمارِ انگشتانِ یک دست نباشد. هوشِ حیرت‌انگیز، نکته‌سنجیِ بسیار، دانشِ گسترده در حیطه‌های گونه‌گون، نیروی نظریه‌سازی، و پیشینه‌ُ درخشان در زمینه‌های متعدد (پژوهش، تالیف، ترجمه، ویرایش) سبب می‌شود که در این زمانه‌ُ "قحطِ معنی در میانِ نام‌ها" کاربردِ عنوان‌هایی همچون "استاد" و "دکتر" در موردِ او نه فقط بامسمّا و معنادار باشد، بلکه از این رهگذر شاید برای این عنوان‌های دستمالی‌شده حیثیتی نیز کسب شود. استاد معصومی، به رغمِ کمالاتِ برشمرده، درست به‌ یُمنِ همان هوشِ سرشار، از فضیلت استثناییِ گریز از مرامِ مریدپروری نیز برخوردار است، مرامی که بسی "مشاهیر" را( که برخی‌شان صاحب دانش و قریحه‌ای هم بوده‌اند) به هاویه‌ُ ابتذال و انحطاط و تیره‌رایی فروافکنده است.
آقای معصومی در این سخنرانیِ آموزنده که در نهم آبان ۱۳۹۸ در بابل ایراد شده در پاسخ به این پرسش که چرا ایرانیانِ دورانِ ما به غزلیات حافظ بیش از غزل‌های سعدی اقبال می‌کنند حدسی درخورِ تاُمل می‌زند.

#هومن_پناهنده
@gashthaa