سلام. همزمان بسیاری مراکز توانبخشی و نگهداری بهزیستی هم در عمل محدودیت و محرومیت‌های بیشتر از «زندان مجرمان» رو دارن و #زندان‌های_زنده‌به‌گوری هستن. به ویژه برای افرادی که فهم و درک کافی برای نیازهای انسانی و طبیعی، مثل انسان‌های معمولی دارن. و از شرایط محدود، خفقان‌آور، محروم، حس زندانی بودن و محرومیت از ارتباط با دنیای بیرون و جامعه، رنج یا زجر می‌کشن. و آسیب‌های جسمی و روانی مختلف و بیشتری هم از شرایط بستری می‌بینن.

از جمله‌ی محرومیت و محدودیت‌های غیرانسانی و غیرطبیعی بسیاری مراکز:

عمری لباس بیمارستانی، یک‌شکل و افسرده‌کننده و دمپایی به‌جای کفش، در برف و باران، سرما و گرما، حتی در مراسم‌ها، گردش‌ها و برنامه‌های موسسات.

 ممنوعیت رفت و آمد و خروج دلخواه برای گردش، دیدار عزیزان، دوستان، آشنایان و ارتباط با جامعه، آموزش، کار حضوری.

نبود اینترنت و امکانات آنلاین که امروزه نیاز و حق طبیعی و لازم انسان‌ها و حتی کودکان هست، و مددجویان مختلفی مقیم این مراکزن که دارای درک و فهم کافی، و حتی بعضی دارای تحصیلات بالا و تخصص قبلی هستن، که بعداً دچار بیماری مزمن شدن، و به دسترسی آنلاین و به‌ویژه ارتباط آنلاین با عزیزان و اجتماع نیاز دارن. (حتی می‌شه تحت نظارت و مدیریت شبکه و امن باشه و مراکز انگشت‌شماری هم امکان دسترسی آنلاین مددجویان رو دارن).

 عدم اجازه‌ی مددجویان به تماس به یا از بیرون یا ملاقات با کسی، بدون اجازه‌ی قیم بستری (خانواده، بهزیستی و غیره) یا مسئولین مرکز و امکان انزوای اجتماعی کامل مددجویان در صورت خواست قیم یا مرکز. حتی در صورت مخالفت قیم، حق صحبت یا ارتباط با سایر اعضای خانواده رو هم ندارن.

 در دوران کرونا، حتی زمان‌های کم‌خطر که مردم آزاد و شهرها زرد بودن هم، مددجویان ممنوع از ملاقات حضوری، بدون گردش و بیرون بردن توسط موسسه، و همزمان بدون امکان تماس آنلاین با عزیزان، و در عمل چند سال در ساختمان موسسه زندانی بودن. هنوز هم در بسیاری موسسات بهزیستی با ممنوعیت‌های کرونا در شرایط کاملاً زندانی هستن. شرایطی که انسان سالم و معمولی رو هم به لحاظ روانی و جسمی بیمار می‌کنه.

وجود دوربین و شنود حتی در اتاق خواب و خصوصی‌ترین حریم مددجویان.

نداشتن بسیاری امکانات اولیه‌ی آموزشی، هنری، تفریحی؛ عدم امکان داشتن و استفاده از وسایل شخصی مثل تلفن همراه، سیم‌کارت، لبتاب، کامپیوتر، وسایل الکترونیک، موسیقی، تخصصی و غیره به ویژه برای مددجویان نیازمند، تحصیلکرده یا متخصص که ناچارن مدتی یا عمرانه مقیم مراکز باشن.

 و بسیاری محدودیت‌های دیگه.

در مقابل، هستن انگشت‌شمار موسساتی که لباس‌های شخصی، دسترسی آنلاین، اجازه‌ی رفت و آمد، تحصیل یا کار مددجویان (با مجوز گرفتن از بهزیستی)، امکانات کافی و وسایل شخصی برای مددجویان، و برخوردهای انسانی رو دارن.

شاید بهترین حالت برای افراد دچار کم‌توانی/ناتوانی یا ازکارافتادگی مزمن، که کسی یا حمایتی در جامعه ندارن، پرستار گرفتن و نگهداری ازشون در خونه توسط بهزیستی، و به ویژه حفظ اعضای خانواده، در هر شرایطی، در کنار هم باشه. (نگهداری با پرستار در منزل، یا در مرکز نگهداری با دادن امکانات و آزادی‌های انسانی و طبیعی به مددجویان).