«۲ دی ۱۳۶۱، گلدانه یوسفی (علی‌پور)، در محل زندگی خود در روستای روشنکوه مازنداران مورد حمله سه نفر از افراد محلی قرار گرفت. مهاجمان خانم یوسفی ۶۴ ساله را خفه کردند و بعد پیکر و محل زندگی‌اش را به آتش کشیدند.
خانم یوسفی مسلمان‌زاده بود و اواخر سال ۵۶ بهائی شد. او با یک مرد بهائی ازدواج کرد و سه فرزند داشت. آنها به کار دامداری مشغول بودند.
از زمان وقوع انقلاب ۵۷، خانم یوسفی و خانواده‌اش بارها مورد آزار، تبعیض و حتی ضرب و شتم شدید مسلمانان قرار گرفتند و اوایل تابستان ۶۱ برای زندگی به روستای روشنکوه پناه بردند.
به گفته نوه خانم یوسفی در زمان حادثه “سه نفر از سادات محله به نام‌های سیدمحمد اندر اجنی، خواهرزاده گلدانه، دوستعلی یوسفی، برادرزاده گلدانه و حسین فضلی‌نژاد، برادر خانم دوستعلی یوسفی، گلدانه را با چوب زدند. بعد طنابی آوردند و خفه‌اش کردند و او را با لحاف پیچیدند و در همان چادر نایلونی که در آن زندگی می‌کردند، جسدش را با بنزین سوزاندند و بعد هم چادر را با همه وسایل زندگی داخل آن به آتش کشیدند”. آنها قتل را انکار کردند و گفتند که هدفشان “تبلیغ و ارشاد” بوده است».
به نظر شما شهروندان غیربهایی ایرانی در مقابل این نفرت‌پراکنی سیستماتیک و دولتی چه کمکی می‌توانند به هم‌میهنان بهایی انجام دهند؟
- متن و تصویر برگرفته از بنیاد عبدالرحمن برومند
@IranRightsلینک تصویر
صفحه یادبود گلدانه یوسفی جهت اطلاعات بیشتر #یاری_مدنی_توانا #شهروندان_بهایی #یاری_مدنی #مسئولیت_مدنی #انقلاب_۵۷ #زندگی_بدون_نفرت #زندگی_در_تبعیض #ایران_بدون_نفرت #بهائیان_ایران
@Tavaana_TavaanaTech
