شما هم حتمالاً مثل بسیاری از رواندرمانگران، دریافت نظارت بالینی را بخش مکمل رشد حرفه‌ای خودتان در نظر می‌گیرید (منبع شمارۀ یک). من مخصوصا وقتی که در کار با یک درمانجو گرفتار شده‌ام و پیشرفت نمی‌کنم تصورش هم برایم سخت است کسی را نداشته باشم که با او مشورت کنم.
نظارت بالینی را به عنوان «فن تعلیمی شاخص» در حوزۀ رواندرمانی برشمرده‌اند (منبع شمارۀ دو). ادوارد واتکینز در مطالعۀ مهمی که به سال دو هزار و یازده میلادی انجام داد(منبع شمارۀ سه) یافته‌های 30 سال پژوهش دربارۀ نظارت بالینی را مرور کرده است (خواندن آن را به شدت توصیه می‌کنم). او هیجده مطالعۀ تجربی را یافته که به طور خاص به سنجش تاثیر دریافت نظارت بالینی بر نتایج درمانجو پرداخته‌اند. دکتر واتکینز اشاره می‌کند که از هیجده مطالعه، تنها یازده مطالعه تاثیر نظارت بالینی به نتیجۀ درمان را نشان داد. او می‌نویسد: «داده‌های جمع‌شده به نظر می‌رسد که چندان موضوع را روشن‌تر نکردند. به نظر می‌رسد که امروز هم (مثل سی سال قبل) نمی‌توانیم بگوییم نظارت بالینی منجر به بهبود نتایجی می‌شود که درمانجویان از رواندرمانی به دست می‌آورند.»