روح جهان:
مارکس در مقدمه نقد فلسفه هگل گفته بود مذهب آه ستمدیدگان و تجسم روحِ جهانی بی روح است. این بدان معناست که جهان ما بی روح است و صرفاً بر پایه منافع و پول می چرخد. فوکو هم به عنوان یک نئومارکسیست، وقتی طلیعه انقلاب اسلامی را دید، از آن به عنوان روح جهان بی روح تعبیر کرد. یعنی همان تعبیر مارکس.
نهایتاً سخن مارکس این بود که مذهب پناهگاهی خیالی برای گریز از دردهای یک جهان بی عاطفه و بی روح است. مع الاسف مارکسیسم خود به دینی دنیوی تبدیل شد که وعده رستگاری ابنای بشر و بهشت را در همین دنیا می داد نه دنیای دیگر.