در بحرانهای اقتصادی، مراقب سَندرُمِ کم خونیِ سازمانی باشید!
سَندرُم،نشانهِ بیماری است. یکی از بیماریهایی که در این شرایط، مدیران نیز به آن دامن میزنند، سندرمِ کم خونیِ سازمانی است. یعنی اینکه، نیروهای به درد بخور، کنار گذاشته می شوند.
نیرویِ انسانی، به چهار دسته تقسیم می شوند:
*دسته اول: گلدرمنها(نیروهایی طلائی): کسانیکه فراتر از انتظار کار میکنند و بسیار توانمند و عالی هستند. این قبیل نیروها حدود یک درصد از نیروهایِ سازمان را شامل میشوند.
*دسته دوم: سیلورمنها(نیروهای نقره ائی): ۶ درصد از نیروهایِ سازمان، سیلورمنها هستند. این دسته از نیروها نیز، فراتر از انتظار کار میکنند، اما نه به اندازه گلدرمنها.
*دسته سوم: برُنزمنها: حدود ۴۶ درصد از نیروهای سازمان، برُنزمنها هستند که وظایف خود را به خوبی انجام می دهند، اما نه فراتر از حد وظایف.
*دسته چهارم: ووُدِرمنها(نیروهای چوبی): در اکثر سازمانها چون سیستم ارزیابی عملکرد درستی وجود ندارد، ۴۷ درصد از نیروها در این دسته قرار میگیرند. اینها نیروهایی هستند که اگر سازمان را ترک کنند، سازمان شرایط بهتری خواهد داشت.
معمولاً در دوران بحران اقتصادی،گلدرمنها و سیلورمنها تمایل بسیاری برای خروج از سازمان دارند؛ زیرا در این شرایط از بیرون سازمان خواهان بسیاری پیدا میکنند. نیروهای چاپلوس و وودرمنها به سازمان میچسبند و چون مدیران فکر میکنند که بایستی هزینهها را پایین بیاورند، هزینهها به شکل اشتباهی کاهش مییابد.