این بریده ای از زندگی زنان عشایر بختیاری است که از برنامه ایرانگرد ضبط‌ کردم..

این حرفها را هزار بار باید شنید و گریست..
اگر این زنان همچون ما به آموزش و پرورش و زندگی راحت دسترسی داشتند ، شاید باری که به دوش می کشند این همه سنگین و طاقت فرسا نبود..

این مردم درقرن 21 هنوز با امکانات 100 سال قبل‌تر زندگي مي کنند، سهمشان از توسعه چه بوده است؟ آیا دسترسی به برق خورشیدی سهم اینها نیست؟
اصلا ازخو جوامع محلی سوال نمی‌شود چه راه حل‌هایی برای حفظ زندگی عشایری ودرعین حال بهره گیری از یک زندگی با کیفیت دارند؟

مثل راه حلی که یک مردعشایر عنوان کرد، «چند هلیکوپتر باری به جای هزینه گزاف جاده کشی وتخریب طبیعت» آیا کسی ازسیاست مداران و برنامه ریزان به این راه حل اندیشیده است که کودکان عشایرهم با آموزش از راه دور بدون دلواپسی ازبیسواد ماندن ورنج دوری از خانواده برای باسواد ماندن مجبور به انتخاب نشوند؟

دسترسي به تحصیل رایگان،بهداشت و آب سالم حق تک تک ایرانیان است و حکمرانی خوب یعنی اینکه این زن عشایر به خاطرزندگی بهترآرزوی شهرنشینی نکند،بلکه درهمان جاکه هست از زندگی باکیفیت بهره مند باشد.


🆔 @RuralWomenIssues 👩‍🌾