💎روايت ۷ زن كارگر خدمات خانه‌تكانی

🔻«مرئی»های نامرئی

🔹به تاول دست‌هايش كه نگاه مي‌كند، روياي آزادي محمدرضا را در خيال مي‌بافد. آن روز را به ياد مي‌آورد كه خبر دستگيري محمد آمد. دست بچه‌هاي حاج‌آقا را ول كرد و چشم‌هايش سياهي رفت. تا دو هفته، زندگي‌اش فلج بود و ديگر نتوانست پرستار بچه‌ها باشد. عذر خواست و گفت كه چقدر حال بدي دارد. پسرش در شهري دور از تهران مرتكب قتل شده بود. تلفن پشت تلفن زنگ مي‌خورد و دادگاه يكي پس از ديگري برگزار مي‌شد. خرج خانه را كه مي‌داد؟ خودش، زري خانم. يك ماه بعد از ازدواجش در 17 سالگي تازه فهميده بود، داماد بيكار و معتاد است. به آنها گفته بودند كه كار دارد ولي دروغ بود،

نمي‌توانست خرج زندگي بدهد پس جدا شدند. قبلا بيشتر كار آشپزي و پرستاري انجام مي‌داد و از چهار سال پيش تا الان در 48 سالگي ديگر حال و هواي سر كردن با بچه‌ها را ندارد و كارگر خدماتي شده است. بيمه و حقوق ثابت ندارد و مي‌گويد يخچالش از گوشت خالي است و بيشتر درآمدش را براي ديه جمع مي‌كند. تا الان با رقمي كه خيرها در گلريزان كمك كرده‌اند، حسابش به 450 ميليون تومان رسيده و نگران است كه در سال بعد مبلغ ديه بالاتر برود. با دردهاي گاه و بيگاه و فكر و خيال شبانه‌روز به خانه‌هاي مردم كه مي‌رود هنوز مي‌خندد. به گمان ديگران زري خوشبخت‌ترين آدم روي زمين است؛ كسي چه مي‌داند داستان پشت خنده‌هايش را. مشتري‌ها بداخلاقي هم كه كنند حقيقت براي زري يكي است و بايد براي خرج زندگي و نفس‌هاي محمدرضا در روزها و سال‌هاي بعد تلاش كند.

زري مرئي ولي نامرئي است و مانند بسياري زنان فعال در كارهاي خدماتي دوست ندارد كسي نام و نشان واقعي‌ او را بداند. «فقط خواهش مي‌كنم اسم و فاميلم را ننويسد.» اسم او نوشته نمي‌شود و زري نام مستعار او است؛ مثل محمدرضا، فرزانه، جواد و بقيه شخصيت‌هاي راوي اين گزارش

📌گزارش کامل:

http://www.etemadnewspaper.ir/fa/main/detail/198785/

@Mowlaverdi2
@kherad_Jensi