هاله؛ چشم‌خیربین

لطف‌الله میثمی

چشم‌خیربینی اصطلاحی است که مرحوم طالقانی در «پرتوی از قرآن» آورده و آن ویژگی کسانی است که در هر انسان و هر امری به نقطه‌قوت‌ها و بالندگی‌ها توجه دارند و به کمک این بالندگی است که با نارسایی‌ها برخورد تعالی‌بخش می‌کنند. به نظر من در پرتو این ویژگی بود که سایر کمالاتش رقم می‌خورد که جایگاه انسان متکامل و فرهیخته را پیدا کرد که به او غبطه می‌خوردم و یک بار به او گفتم با این روندی که طی می‌کنی خود را برای رئیس‌جمهور شدن در آینده ایران آماده کن.
*
به یاد دارم که هاله شش‌ساله بود که پدر و پدربزرگش در پاییز سال 1342 در دادگاه نظامی جزء سران نهضت آزادی ایران محاکمه می‌شدند. گاهی با دوچرخه هاله را به این طرف و آن طرف در تهران می‌بردم. یک روز او را هم به دادگاه پدر واقع در عشرت‌آباد بردم. هنگامی که دادگاه تنفس داد، زنده‌یاد مهندس سحابی پشت میز خطابه روی صندلی نشسته و هاله هم روی زانوی او قرار گرفته بود. درحالی‌که هاله روی میز خطابه در حال نقاشی بود، عکاسان روزنامه اطلاعات از این منظره عکس زیبایی گرفته بودند. حیف و صد حیف که این عکس و سایر عکس‌های دادگاه سران توسط ساواک همراه با آلبوم‌های زیبایی که برای وکلا تهیه شده بود، توسط ساواکی‌ها به غارت رفت. هاله در نبود پدر و پدربزرگ در پرتو مهربانی‌های مادر رشد کرد. دبستان، دبیرستان و دانشگاه را طی نمود. آخرین خبری که در سال 57 از او داشتم به جمعه خونین میدان سرخ شهدا برمی‌گردد، یعنی هفده شهریور 57، که مادران و خواهران در معرض رگبار نظامیان حکومت نظامی قرار گرفتند و هاله خود را در جوی آبی انداخت به‌طوری‌که سفیر رگبارها را از بالای سرش می‌شنید و زرین خانم مادر او به دنبال گمشده خویش یعنی هاله می‌گشت.

بعد از هفده شهریور مهندس را از زندان شیراز به زندان قصر آورده بودند تا زمینه آزادی او فراهم شود. از شهریور 52 که در زندان شیراز با مهندس خداحافظی کردم، او را ندیده بودم و بنابراین داستان‌ها و درددل‌ها داشتیم.

هاله دانشگاه را رها کرده بود و به پاریس رفت و در نوفل لوشاتو در محل اقامتگاه مرحوم امام از نزدیک فعالیت می‌کرد و مدتی پس از پیروزی انقلاب، دوباره او را در منزل پدری و مادری دیدم. چندی بعد هم که با دکتر تقی شامخی ازدواج کرد. از آن به بعد ارتباط ما بیشتر شد.

پس از انقلاب من و دوستانم دوماهنامه‌ای به نام «راه مجاهد» منتشر می‌کردیم که مدت 12 سال دوام داشت و با حکم دادستان دادگاه ویژه روحانیت به مدت چهار سال متوقف شد و در آستانه خرداد 76 تبرئه شدیم. برای ادامه کار نشریه دنبال جا و مکان می‌گشتم. البته این بار نام نشریه را به پیشنهاد مهندس سحابی به «چشم‌انداز ایران» تغییر دادم. یکی از هم‌بندهای سابق مهندس اتاقی از دفتر خود را در اختیار ما گذاشت. صبح‌ها روی پله می‌نشستیم تا او بیاید و کلید بیندازد و وارد اتاق شویم. یکی از این روزها بود که هاله و همسرش دکتر شامخی را مقابل درِ دفتر دیدم. هاله مایل بود یک کار فرهنگی عمیق داشته باشد و من به ایشان پیشنهاد کردم که من و مهندس قیداری در حال کار روی یکی از جنگ‌های پیامبر، یعنی احد هستیم. خوشبختانه صاحب دفتر دائم شدیم و سه نفری مدت هفت سال روی آیات قرآن و تاریخ‌های مربوط به جنگ احد تحقیق می‌کردیم. کمبودهایی که در تاریخ وجود داشت در قرآن یافتیم و آنچه در قرآن ذکری از آنها نشده بود در تاریخ. کار تطبیقی خوبی بود. ضمن تحقیقات متوجه شدیم که آیات مربوط به احد بعد از پایان جنگ به پیامبر اکرم(ص) نازل شده و محمد(ص) بدون دریافت وحی مستقیمی از جانب پروردگار به طراحی جنگ احد پرداخته و در مرحله اول هم آن طراحی‌ها به پیروزی چشمگیر انجامیده است و مهاجمین مکّی بار و بُنه خود را گذاشته و فرار کرده بودند که البته با رهاکردن تنگه توسط تنگه‌داران، حادثه جانگداز جنگ مغلوبه رخ داد. نام کتاب «تحلیلی بر جنگ احد؛ قله بحران قله مدیریت» شد و مهندس سحابی مقدمه زیبایی بر آن نوشت و به یکی از کتاب‌های مرجع در تاریخ اسلام تبدیل شد. هاله در سفر حج خود به منطقه کوه احد رفت و عکس‌های زیادی گرفت و نقاشی‌های خود را هم بر کتاب افزود.


متن کامل در instant view :
https://bit.ly/3xDZKuO





جان آگه با #فرهیختگان