📃 لودویگ فون #میزس درباره‌ی نازیسم

❃ فلسفه حزب نازی، حزب ناسیونال‌سوسیالیست کارگران آلمان، خالص‌ترین و سازگارترین نمود روح ضد سرمایه‌داری و سوسیالیستی روزگار ما است. اندیشه‌های بنیادین در نازیسم، ریشه‌ای آلمانی یا «آریایی» ندارند و مختص آلمانی‌های امروز هم نیستند. در تبارنامه اندیشه‌ی نازیسم، لاتینی‌هایی همچون سیسموندی و ژرژ سورل، و آنگلوساکسون‌هایی چون کارلایل، روسکین و هوستون استوارت چمبرلين، برجسته‌تر از هر آلمانی دیگری بودند. حتی افسانه برتری نژاد آریایی، این شناخته‌شده‌ترين تن‌پوش ایدئولوژیکی نازیسم هم ریشه‌ای آلمانی نداشت. آفریننده‌اش گوبینوی فرانسوی بود.

❃ آلمانی‌های یهودی‌تباری چون لاسال، لاسون، اشتال و والتر راتنو بیش از کسانی مانند سومبارت، اسپن و فردیناند فراید در شكل‌دهی به اندیشه‌های بنیادین نازیسم نقش داشتند. شعاری هم كه نازی‌ها فلسفه اقتصادی خود را به آن فروکاستند «نفع عمومی رتبه‌ای بالاتر از نفع خصوصی دارد»، انديشه‌ای است كه در پس برنامه آمریکایی «نیو دیل» و مدیریت شورایی امور اقتصادی قرار دارد. اين شعار حکایت از آن می‌کند که کسب‌وکار همراه با سودجویی به منااکثریت بزرگ جامعه آسيب می‌رساند و اين وظيفه مهم دولت مردمی است که با کنترل عمومی تولید و توزیع، جلوی پیدایی سود را بگیرد.

❃ تنها مولفه‌ی مشخصاً آلمانی در نازیسم، جد و جهد آن پس از فتح لبنسراوم بود و این نیز پیامد سازش نازی‌ها با اندیشه‌هایی بود كه بر سیاست‌های پرنفوذترین احزاب سیاسی همه كشورهای دیگر سايه انداخته بود. اين احزاب، برابری درآمدی را عامل مهم در سیاست‌های خود می‌خوانند. نازی‌ها هم همین کار را انجام می‌دهند.

❃ ویژگی خاص نازی‌ها عدم پذیرش وضعیتی است که در آن آلمانی‌ها به قول خودشان برای همیشه محکوم به «حبس» در منطقه‌ای نسبتاً کوچک و پر جمعيت باشند كه بهره‌وری نیروی کار در آن ضرورتاً از بهره‌وری در کشورهای نسبتاً کم‌جمعیتی که بهره بسیار بیشتری از منابع طبیعی دارند، کمتر است. هدف‌شان توزیع منصفانه‌تر منابع طبیعی زمین است.

❃ آن‌ها به‌مثابه ملّتی «ندار»، با همان احساس به ثروت کشورهای غنی‌تر می‌نگرند که بسیاری از مردم در کشورهای غربی به درآمد بالاتر برخی هموطنان‌شان. «ترقی‌خواهان» در کشورهای آنگلوساکسون بر این نکته پا می‌فشارند که برای آن‌هایی که به‌خاطر درآمدهای نسبتاً کوچک‌شان ستم ديده‌اند، «داشتن آزادی ارزشی ندارد». نازی‌ها همین گفته را پیرامون روابط بین‌المللی بر زبان می‌آورند.

❃ از نگاه آن‌ها تنها آزادی دارای اهمیت، آزادی از وارد کردن غذا است. هدفی كه در سر دارند، دستیابی به سرزمینی چنان بزرگ و چنان غنی از منابع طبیعی است كه بتوانند در خودکفایی اقتصادی و با استانداردی دست‌کم به اندازه‌ی همه‌ی کشورهای دیگر در آن زندگی کنند. خود را انقلابی‌هایی می‌پندارند که برای دستیابی به حقوق طبیعی و مسلّم‌شان با صاحبان منافع در انبوهی از ملّت‌های ارتجاعی می‌جنگند.

❃ نشان‌دادن بی‌اعتباری مغلطه‌هایی كه در اندیشه‌ی نازی‌ها وجود دارد، برای اقتصاددانان ساده است. اما آن‌هایی كه اقتصاد را «ارتدوکس و ارتجاعی» می‌خوانند و کوچکش می‌شمارند و خشک‌مغزانه از مرام دروغین سوسیالیسم و ناسیونالیسمِ اقتصادی پشتیبانی می‌کنند، نمی‌توانستند آن را نپذيرند. چه اینکه نازیسم چیزی نبود مگر کاربستِ منطقیِ باور‌هایِ خودِ آن‌ها در شرایطِ خاصِ آلمانِ نسبتاً پر جمعیت.

❃ بیش از هفتاد سال، استادان علوم سیاسی، تاریخ، حقوق، جغرافی و فلسفه در آلمان، مشتاقانه ذهن شاگردان خود را با نفرتی جنون‌آمیز از کاپیتالیسم پر می‌کردند و از جنگ «رهایی» در برابر غرب کاپیتالیستی جانبداری می‌کردند. سوسیالیست‌های آلمانی که در همه کشورهای خارجی بسیار ستوده می‌شدند، پیشتازان دو جنگ جهانی بودند. در آغاز قرن گذشته، اکثریت بزرگی از آلمانی‌ها پشتیبانان تندرو سوسیالیسم و ناسیوناليسم تهاجمی بودند. در آن روزها سرسختانه به اصول نازيسم سر سپرده بودند. چیزی که نازیسم در آن روزگار کم داشت و بعدها به آن افزوده شد، صرفاً واژه‌ای بود كه باورهایشان را برساند.

❃ وقتی سیاست‌های شورایی نابود‌سازی انبوه همه مخالفان و خشونت سر‌سختانه و بی‌رحمانه، خود‌داری‌ها و خود‌باز‌داری‌ها در برابر کشتار دسته‌جمعی را از میان برد -عاملی که هنوز برخی آلمانی‌ها را آزار می‌داد- دیگر هیچ‌چیز نمی‌توانست جلوی پیشرفت نازیسم را بگیرد.

برگرفته از کانال درباره ی ازادی

Comments

Be the first to add a comment