پس از آنکه مارکسیسم به گورستان ایدئولوژیها پیوست و امید واهی چپها در پایان قرن بیستم درهم شکست، دو جریان از مارکسیسم منشعب شد که در یک مورد حتی خود را در ضدیّت با مارکسیسم هم معرفی میکرد. یک دسته چپ لیبرال که در شعبات مختلف فمنیسم، جنسیت، چاقی، حقوقحیوانات و محیط زیست والخ بیشترین میدان را پیدا کردند و با توجه به تجربیات سابق و شبکه ارتباطی که داشتند، حضور قدرتمندی در جریان اصلی رسانه داشته و دارند. این دسته از پولیتیکال کورکتنس برای خفه کردن آزادی بیان استفاده میکنند.
دسته دیگر چپهایی بودند که ناگهان «راست» شدند. بعضاً به این دسته "چپ پشیمان" هم گفته میشود. این دسته جهتگیری دست راستی تا حد افراطی دارد و ریشه در چپ انقلابی در نیروهای درگیر در انقلاب فرانسه دارد. فلسفیترین و تئوریکترین نوع این دسته «روسویی» هستند و به مفاهیم گنگی مثل «حاکمیّت مردم» چنگ میزنند، مفهومی که خود روسو نتوانست مشکلات برای ارائه یک تعریف از آن را حل کند و تاکنون جزو مفاهیم بیسر و تهی به شمار میآید که به درد تهییج عوام و کارزارهای ایدئولوژیک و رسانهای میخورد.
بامزه است ولی بی دقته. یه رتوریکه در تخطئه جماعت چپ پشیمان و اغراق در این تخطئه. برای دسته بندی دقیق تر میشه به کتگوری های موجود چپ رجوع کرد. این عدم جامعیت در دسته؟بندی رو طنز وخشم جبران کرده.