النینو و مصرف/تولید انرژیالنینو معمولاً تولید برقآبی و بادی را کاهش میدهد، بهویژه در آمریکای لاتین و جنوبشرق آسیا، و اتکا به زغالسنگ و گاز را افزایش میدهد (IEA) .
در نمونهٔ هند مثلا، در ژوئن ۲۰۲۶ تولید برقآبی هند نسبت به سال قبل ۶.۳ گیگاوات میانگین کاهش یافت، درحالیکه تقاضای برق ۲۴.۳ گیگاوات میانگین افزایش داشت . شکاف تولید ناشی از این وضعیت تا ۱۸ تراواتساعت برآورد شده که عمدتاً با زغالسنگ جبران میشود و حدود ۱۷ میلیون تن CO2 اضافی تولید میکند.
گذار از لانینا به النینوی ۲۰۲۶-۲۰۲۷ مصرف سوخت فسیلی را در ۱۱۰ کشور تا حدود ۸۰ تراواتساعت (ژوئیه ۲۰۲۶ تا ژوئن ۲۰۲۷) افزایش میدهد. پرریسکترین کشورها هند (+۱۷.۷ تراواتساعت)، ویتنام (+۸.۰)، آفریقای جنوبی (+۷.۷)، شیلی (+۵.۰) و مکزیک (+۴.۷) .
حدود نیمی از تولید برق آمریکای لاتین برقآبی است؛ پاراگوئه (۹۹.۸٪)، کاستاریکا (۷۳.۱٪) و کلمبیا (۷۰.۸٪) بیشترین وابستگی را دارند.
ایران:
داده مستقیمی دربارهٔ اثر النینو بر شبکه برق ایران در منابع موجود نیست، اما چون بخش بزرگی از تولید برق ایران به نیروگاههای حرارتی (گاز/مازوت) وابسته است نه برقآبی، اثر مستقیم از مسیر «افت هیدروپاور» محدودتر از هند یا آمریکای لاتین خواهد بود. اثر اصلی محتمل از مسیر دیگری میآید: گرمای شدیدتر تابستان (افزایش پیک مصرف برق برای سرمایش) و تشدید کمآبی در مرکز/شرق کشور که فشار بر نیروگاههای برقآبی محدود موجود (کرخه، دز، سد امیرکبیر و…) و منابع آب کشاورزی-شرب را همزمان افزایش میدهد.
🆔@azambahramiran