فضاي اجتماعي اين روزهاي روستاهاي اطراف درياچه
در نوشته قبلي ام نوشتم كه سال گذشته صحبتي طولاني با كشاورز فهميده اي از منطقه مياندوآب داشتم. نكاتي كه از فضاي اجتماعي آنجا دستگيرم شد در زير مي آورم:
١- روستاييان آن منطقه (حتي ميانسالان آنها) به همان اندازه شهري ها با اينترنت مانوسند. انواع و اقسام فيلتر شكن ها را نصب مي كنند. گروه هاي تلگرامي خود را دارند.
شبكه هاي روستايي سنتي خود در قهوه خانه روستا را هم دارند. وقتي فصل كاشت مي رسد در اين شبكه هاي مجازي ونيز سنتي، همه در مورد كشت محصولات پرآب بر نيز گوجه فرنگي و پياز صحبت مي كنند. فضا طوري است كه شخص به طور طبيعي به اين نتيجه مي رسد كه اگر از بقيه در اين مورد پيروي نكند از قافله عقب مي ماند. كمتر كسي مي آيد هزينه و فايده ها را بسنجد و تصميم بگيرد در مزرعه اش چه بكارد. جوگير مي شود و همان را مي كارد كه بقيه مي كارند.
٢- كشت پياز بسيار سخت تر از كشت محصولات سنتي اون منطقه كه كم آب بر بودند هست. زحمت زيادي مي طلبد. قبلا سطح زير كشت كم بود و فضا براي دامداري روستايي وجود داشت. الان از بس سطح زير كشت بالا رفته نه فضايي براي چراي دام ها مانده نه گل خودرويي براي پروش زنبور عسل. به علاوه كشت محصولاتي مثل پياز تمام وقت كشاورز را مي گيرد و زماني براي دامداري در كنار آن نمي ماند.كشاورز امروزي، براي مصرف اهل خانه هم مانند شهري بايد لبنيات از فروشگاه بخرد كه هزينه زيادي تحميل مي كند.
٣- اين را صحبت با عزيزي ديگر فهميدم: در روستاهاي آذربايجان(شبيه شهرهايش) هر خانداني براي خودش يك "آدم مهم" دارد كه به بقيه خط مي دهد. آدم مهم روستا كه با اغلب اهالي روستا هم فاميل هست معمولا تاجر محصولات كشاورزي است كه نصف زمان خود را در شهر و نصف ديگر را در ييلاقات روستا مي گذراند. در سالهاي صادرات محصولات كشاورزي نظير گوجه فرنگي و بالا رفتن قيمتشان اين "آدم مهم" سود افسانه اي به جيب مي زند. در سال هايي هم كه اين محصولات كنار جاده مي گندد كشاورزان هستند كه ضرر مي بينند نه اين "آدم مهم".
همين "آدم مهم" هست كه همه ساله، جو راه مي اندازد كه فلان محصول را بكاريد كه به سود سرشار برسيد.
حدس مي زنم آدم مهم هاي روستاهاي آذربايجان مانند آدم مهم هاي خانواده هاي شهري اش ، در واقع از كسي دستگيري نمي كنند اما يك سري نمايش هاي پوپوليستي در عروسي و عزا راه مي اندازند كه همگان گمان مي كنند كه او شهي است كه همه آوازه ها از اوست و اگر نباشد خانواده ها در كار خود در مي مانند. در نتيجه همه سعي مي كنند به حرف او گوش دهند.
٤-كشاورزان اون منطقه از يكي از برنامه هاي راديويي اورميه (به زبان تركي) مطالب مفيد براي كشاورزي مي آموزند. اما اين رهنمود ها فقط در جهت بهتر عمل آوردن محصول هست. در جهت توسعه پايدار كشاورزي با عنايت به حفظ محيط زيست وسلامت نيست! كشاورزان برنامه هاي شبكه كشاورزي تركيه را هم دنبال مي كنند. در همين برنامه ها آموخته اند كه محيط زيست چه قدر مهم هست اما آن برنامه ها براي حفظ محيط زيست تركيه طراحي شده اند نه محيط زيست كشور همسايه. قونشوا اموت باغليين گجه شامسيز قالار.
٥- جهاد كشاورزي كارشناساني دارد كه وظيفه شان دادن اطلاعات مفيد و آموزش به كشاورزان و باغداران هست. بيشتر شهرياني كه در ييلاقات باغداري مي كنند از خدمات اين كارشناسان بهره مند مي شوند. اين كارشناسان كه تحصيلات دانشگاهي دارند آن قدر به زبان تركي تسلط ندارند كه بتوانند با روستاييان ارتباط تنگاتنگ داشته باشند. درسته اغلب خود ترك هستند اما تركي اي كه بلدند به درد اين ارتباط نمي خورد خيلي از كلمات تركي را با فارسي جايگزين كرده اند.
٦- در صحبت با آن آقاي كشاورز تمام دانش زبان تركي ام را كه از قصه هاي پرستار روستايي ام در ٤-٥ سالگي آموخته بودم به كارم آمد. خوشحالم كه مي فهميدم "ناخيرچي" چيست. "پَتَك" همان كندوست و….. اگر اين نوع كلمات تركي را ندانيد نمي توانيد با آنها ارتباط برقرار كنيد. نجات درياچه بدون ارتباط تنگاتنگ و فهم متقابل كشاورزان ميسر نخواهد شد.
#save_urmia_lake
🦩🦩🦩@minjigh
در نوشته قبلي ام نوشتم كه سال گذشته صحبتي طولاني با كشاورز فهميده اي از منطقه مياندوآب داشتم. نكاتي كه از فضاي اجتماعي آنجا دستگيرم شد در زير مي آورم:
١- روستاييان آن منطقه (حتي ميانسالان آنها) به همان اندازه شهري ها با اينترنت مانوسند. انواع و اقسام فيلتر شكن ها را نصب مي كنند. گروه هاي تلگرامي خود را دارند.
شبكه هاي روستايي سنتي خود در قهوه خانه روستا را هم دارند. وقتي فصل كاشت مي رسد در اين شبكه هاي مجازي ونيز سنتي، همه در مورد كشت محصولات پرآب بر نيز گوجه فرنگي و پياز صحبت مي كنند. فضا طوري است كه شخص به طور طبيعي به اين نتيجه مي رسد كه اگر از بقيه در اين مورد پيروي نكند از قافله عقب مي ماند. كمتر كسي مي آيد هزينه و فايده ها را بسنجد و تصميم بگيرد در مزرعه اش چه بكارد. جوگير مي شود و همان را مي كارد كه بقيه مي كارند.
٢- كشت پياز بسيار سخت تر از كشت محصولات سنتي اون منطقه كه كم آب بر بودند هست. زحمت زيادي مي طلبد. قبلا سطح زير كشت كم بود و فضا براي دامداري روستايي وجود داشت. الان از بس سطح زير كشت بالا رفته نه فضايي براي چراي دام ها مانده نه گل خودرويي براي پروش زنبور عسل. به علاوه كشت محصولاتي مثل پياز تمام وقت كشاورز را مي گيرد و زماني براي دامداري در كنار آن نمي ماند.كشاورز امروزي، براي مصرف اهل خانه هم مانند شهري بايد لبنيات از فروشگاه بخرد كه هزينه زيادي تحميل مي كند.
٣- اين را صحبت با عزيزي ديگر فهميدم: در روستاهاي آذربايجان(شبيه شهرهايش) هر خانداني براي خودش يك "آدم مهم" دارد كه به بقيه خط مي دهد. آدم مهم روستا كه با اغلب اهالي روستا هم فاميل هست معمولا تاجر محصولات كشاورزي است كه نصف زمان خود را در شهر و نصف ديگر را در ييلاقات روستا مي گذراند. در سالهاي صادرات محصولات كشاورزي نظير گوجه فرنگي و بالا رفتن قيمتشان اين "آدم مهم" سود افسانه اي به جيب مي زند. در سال هايي هم كه اين محصولات كنار جاده مي گندد كشاورزان هستند كه ضرر مي بينند نه اين "آدم مهم".
همين "آدم مهم" هست كه همه ساله، جو راه مي اندازد كه فلان محصول را بكاريد كه به سود سرشار برسيد.
حدس مي زنم آدم مهم هاي روستاهاي آذربايجان مانند آدم مهم هاي خانواده هاي شهري اش ، در واقع از كسي دستگيري نمي كنند اما يك سري نمايش هاي پوپوليستي در عروسي و عزا راه مي اندازند كه همگان گمان مي كنند كه او شهي است كه همه آوازه ها از اوست و اگر نباشد خانواده ها در كار خود در مي مانند. در نتيجه همه سعي مي كنند به حرف او گوش دهند.
٤-كشاورزان اون منطقه از يكي از برنامه هاي راديويي اورميه (به زبان تركي) مطالب مفيد براي كشاورزي مي آموزند. اما اين رهنمود ها فقط در جهت بهتر عمل آوردن محصول هست. در جهت توسعه پايدار كشاورزي با عنايت به حفظ محيط زيست وسلامت نيست! كشاورزان برنامه هاي شبكه كشاورزي تركيه را هم دنبال مي كنند. در همين برنامه ها آموخته اند كه محيط زيست چه قدر مهم هست اما آن برنامه ها براي حفظ محيط زيست تركيه طراحي شده اند نه محيط زيست كشور همسايه. قونشوا اموت باغليين گجه شامسيز قالار.
٥- جهاد كشاورزي كارشناساني دارد كه وظيفه شان دادن اطلاعات مفيد و آموزش به كشاورزان و باغداران هست. بيشتر شهرياني كه در ييلاقات باغداري مي كنند از خدمات اين كارشناسان بهره مند مي شوند. اين كارشناسان كه تحصيلات دانشگاهي دارند آن قدر به زبان تركي تسلط ندارند كه بتوانند با روستاييان ارتباط تنگاتنگ داشته باشند. درسته اغلب خود ترك هستند اما تركي اي كه بلدند به درد اين ارتباط نمي خورد خيلي از كلمات تركي را با فارسي جايگزين كرده اند.
٦- در صحبت با آن آقاي كشاورز تمام دانش زبان تركي ام را كه از قصه هاي پرستار روستايي ام در ٤-٥ سالگي آموخته بودم به كارم آمد. خوشحالم كه مي فهميدم "ناخيرچي" چيست. "پَتَك" همان كندوست و….. اگر اين نوع كلمات تركي را ندانيد نمي توانيد با آنها ارتباط برقرار كنيد. نجات درياچه بدون ارتباط تنگاتنگ و فهم متقابل كشاورزان ميسر نخواهد شد.
#save_urmia_lake
🦩🦩🦩@minjigh
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment