کودکان نه انبار خالی هستند و نه یادگیرنده‌های همه‌کاره، بلکه مجهز به جعبه‌ابزاری هستند که برای استدلال و یادگیری به روش‌های خاصی سفارشی شده است و اگر قرار باشد آن ابزارها بر مسائلی فائق آیند که برایشان طراحی نشده‌اند، بایستی هوشمندانه به خدمت گرفته شوند و این مستلزم آن است که نه‌تنها فاکت‌ها و مهارت‌های جدیدی به آن‌ها تزریق شود، بلکه فاکت‌ها و مهارت‌های کهنه اشکال‌زدایی و غیرفعال شود. دانش‌آموزان تا وقتی که فیزیک شهودی مبتنی بر نیرو محرکه را از ذهن بیرون نکنند، نمی‌توانند فیزیک نیوتنی فرابگیرند. آن‌ها تا وقتی که زیست‌شناسی شهودی خود را - که مبتنی بر گوهرهای حیاتی است - از ذهن بیرون نکنند، نمی‌توانند زیست‌شناسی مدرن فرابگیرند. و تا زمانی که مهندسی شهودی خود را از ذهن بیرون نکنند - که طراحی را وابسته به اهداف طراح می‌داند - نمی‌توانند تکامل فرابگیرند.

آموزش در مدرسه همچنین مستلزم آن است که شاگردان مهارت‌هایی را عرضه و تقویت کنند که معمولاً در جعبه‌های سیاه ناخودآگاه چال شده است. وقتی کودک روخوانی می‌آموزد، برای آن‌که واکه‌ها و همخوان‌هایی که در کلام آن‌قدر روان در هم می‌تند در ذهن کودک با نویسه‌های روی صفحه جفت شود بایستی ابتدا به آگاهی آورده شود. آموزش مؤثر می‌تواند قوای کهنه را نیز برای نیازهای نو به خدمت بگیرد.

📘#لوح_سپید
✍️استیون پینکر
📄 ۲۲۶

@SciBookReader

گروه کتابخوانی علمی👇
https://t.me/joinchat/AtGPR0K5wDHIQWUt-2hxZQ