📰کاور هفته‌نامه پالیتیکو: «مسابقه تسلیحاتی جدید غرب: فروش صلح برای خرید جنگ»
#فاطمه_لطفی
پالیتیکو معتقد است: هزینه‌های نظامی سریع‌تر از هر زمان دیگری از زمان جنگ سرد در حال افزایش است و عقب‌نشینی از دیپلماسی و کمک‌های خارجی بهای بزرگی خواهد داشت.
این نشریه در مطلبی به قلم تیم راس، خبرنگار و نویسنده کتاب «چرا محافظه‌کاران پیروز شدند» می‌نویسد:
در سال ۱۹۵۸، هارولد مک‌میلان، نخست‌وزیر بریتانیا، اظهار داشت که «چانه، چانه بهتر از جنگ است». منظور او این بود که صحبت کردن بر جنگیدن ارجحیت دارد.
مک‌میلان واقعیت‌های دیپلماسی و اقدام نظامی را می‌دانست: او به عنوان یک سرباز در جنگ جهانی اول به شدت مجروح شد و به عنوان نخست‌وزیر، مجبور بود با تهدیدات هسته‌ای جنگ سرد، از جمله بحران موشکی کوبا، دست و پنجه نرم کند.
جان اف. کندی، رئیس‌جمهور ایالات متحده در آن دوره فاجعه‌بار از سیاست هسته‌ای، نیز ارزش کانال‌های دیپلماتیک و نیز وحشیگری درگیری را درک می‌کرد: او در سال ۱۹۴۳ در حین خدمت در نیروی دریایی ایالات متحده به شدت از ناحیه کمر آسیب دید.
اندرو میچل، وزیر سابق کابینه در دولت بریتانیا، نگران است که خردی که رهبرانی مانند کندی و مک‌میلان از جنگ به دست آوردند، درست زمانی که بیشترین نیاز به آن وجود دارد، از خاطره‌ها محو شده باشد.
به باور او: «جهان درس‌های جنگ جهانی اول را فراموش کرده که میلیون‌ها نفر قتل عام شدند و نسل پدربزرگ‌های ما گفتند که نمی‌توانیم اجازه دهیم این اتفاق دوباره رخ دهد.»
یک مکتب دانشگاهی معتقد است که جنگ‌های تعیین‌کننده دوران تقریبا هر ۸۵ سال یک بار تکرار می‌شوند، زیرا نسل‌ها از تجربه سخت به دست آمده اجداد خود غافل می‌شوند. این بدان معناست که اکنون باید منتظر جنگ دیگری باشیم.
و با این حال همانطور که میچل می‌گوید، حتی با افزایش شواهد مبنی بر اینکه جهان در مسیر اشتباهی قرار دارد، دولت‌ها ارزش «فک و چانه» را از دست داده‌اند.
فرسایش غریزه دیپلماتیک نه تنها در لفاظی‌ها، بلکه در بودجه‌ها نیز خود را نشان می‌دهد. غرب صنعتی به سرعت در حال کاهش سرمایه‌گذاری در قدرت نرم است؛ کاهش کمک‌های خارجی و کوچک کردن شبکه‌های دیپلماتیک.
هزینه‌های نظامی از زمان پایان جنگ سرد در هیچ مقطعی به اندازه سال ۲۰۲۴، افزایش نیافته بود؛ ۹.۴ درصد افزایش که بالاترین مجموع جهانی ثبت شده موسسه تحقیقات صلح بین‌المللی استکهلم است.
در مقابل گزارش سازمان همکاری و توسعه اقتصادی از کاهش ۹ درصدی کمک‌های رسمی توسعه‌ای (ODA) را در همان سال خبر می‌دهد. سازمان همکاری و توسعه اقتصادی پیش‌بینی می‌کند که این کمک‌ها حداقل ۹ درصد دیگر و احتمالا تا ۱۷ درصد در سال جاری کاهش یابد.
بر اساس این گزارش: «برای اولین بار در تقریبا ۳۰ سال گذشته، فرانسه، آلمان، بریتانیا و ایالات متحده، همگی کمک‌های رسمی توسعه‌ای خود را در سال ۲۰۲۴ کاهش داده‌اند. اگر آنها به کاهش‌های اعلام شده در سال ۲۰۲۵ ادامه دهند، این اولین بار در تاریخ خواهد بود که هر چهار کشور، کمک‌های رسمی توسعه‌ای خود را به طور همزمان برای دو سال متوالی کاهش داده‌اند.»
هیات‌های دیپلماتیک نیز در حال کوچک شدن هستند و دونالد ترامپ با کاهش مشاغل در وزارت امور خارجه ایالات متحده، زمینه را برای این امر فراهم کرده.
و مقامات هلند، بریتانیا و دفتر مرکزی اتحادیه اروپا از جمله کسانی هستند که هشدار داده‌اند که کارکنان دیپلماتیک آنها با کاهش مواجه خواهند شد.
تحلیلگران نگرانند که با رویگردانی اقتصادهای صنعتی از کمک‌ها و دیپلماسی برای تقویت ارتش‌های خود، کشورهای متخاصم و غیرقابل اعتمادی مانند روسیه، چین و ترکیه برای پر کردن شکاف‌های این شبکه‌های نفوذ وارد عمل شوند و کشورهای زمانی دوست در آفریقا و آسیا را مقابل غرب قرار دهند.
و این خطر تبدیل جهان به مکانی بسیار خطرناک‌تر را به همراه دارد. اگر اولویت‌های ژئوپلیتیکی دولت‌ها مانند یک بازار عمل کند، روند واضح است: بسیاری از رهبران تصمیم گرفته‌اند که «زمان فروش صلح و خرید جنگ فرا رسیده».
طبق گزارش SIPRI، بودجه دفاعی چین، که پس از ایالات متحده در رتبه دوم قرار دارد، بین سال‌های ۲۰۲۳ و ۲۰۲۴، ۷ درصد افزایش یافته و هزینه‌های نظامی روسیه ۳۸ درصد.
اعضای ناتو با هدف جدیدی مبنی بر صرف ۵ درصد از جی‌دی‌پی برای زیرساخت‌های دفاعی و امنیتی تا سال ۲۰۳۵ موافقت کردند. ترامپ در نقش «پدر» خوشحال بود که شرکای کوچک‌ترش در آن سوی اطلس هزینه‌ها را پرداخت خواهند کرد.
طبق گزارش SIPRI، هزینه‌های نظامی در اروپا در سال ۲۰۲۴، ۱۷ درصد افزایش یافت و به ۶۹۳ میلیارد دلار رسید و از سال ۲۰۱۵، بودجه‌های دفاعی در اروپا ۸۳ درصد افزایش یافته است.
🔞Ellinne
#فاطمه_لطفی
پالیتیکو معتقد است: هزینه‌های نظامی سریع‌تر از هر زمان دیگری از زمان جنگ سرد در حال افزایش است و عقب‌نشینی از دیپلماسی و کمک‌های خارجی بهای بزرگی خواهد داشت.
این نشریه در مطلبی به قلم تیم راس، خبرنگار و نویسنده کتاب «چرا محافظه‌کاران پیروز شدند» می‌نویسد:
در سال ۱۹۵۸، هارولد مک‌میلان، نخست‌وزیر بریتانیا، اظهار داشت که «چانه، چانه بهتر از جنگ است». منظور او این بود که صحبت کردن بر جنگیدن ارجحیت دارد.
مک‌میلان واقعیت‌های دیپلماسی و اقدام نظامی را می‌دانست: او به عنوان یک سرباز در جنگ جهانی اول به شدت مجروح شد و به عنوان نخست‌وزیر، مجبور بود با تهدیدات هسته‌ای جنگ سرد، از جمله بحران موشکی کوبا، دست و پنجه نرم کند.
جان اف. کندی، رئیس‌جمهور ایالات متحده در آن دوره فاجعه‌بار از سیاست هسته‌ای، نیز ارزش کانال‌های دیپلماتیک و نیز وحشیگری درگیری را درک می‌کرد: او در سال ۱۹۴۳ در حین خدمت در نیروی دریایی ایالات متحده به شدت از ناحیه کمر آسیب دید.
اندرو میچل، وزیر سابق کابینه در دولت بریتانیا، نگران است که خردی که رهبرانی مانند کندی و مک‌میلان از جنگ به دست آوردند، درست زمانی که بیشترین نیاز به آن وجود دارد، از خاطره‌ها محو شده باشد.
به باور او: «جهان درس‌های جنگ جهانی اول را فراموش کرده که میلیون‌ها نفر قتل عام شدند و نسل پدربزرگ‌های ما گفتند که نمی‌توانیم اجازه دهیم این اتفاق دوباره رخ دهد.»
یک مکتب دانشگاهی معتقد است که جنگ‌های تعیین‌کننده دوران تقریبا هر ۸۵ سال یک بار تکرار می‌شوند، زیرا نسل‌ها از تجربه سخت به دست آمده اجداد خود غافل می‌شوند. این بدان معناست که اکنون باید منتظر جنگ دیگری باشیم.
و با این حال همانطور که میچل می‌گوید، حتی با افزایش شواهد مبنی بر اینکه جهان در مسیر اشتباهی قرار دارد، دولت‌ها ارزش «فک و چانه» را از دست داده‌اند.
فرسایش غریزه دیپلماتیک نه تنها در لفاظی‌ها، بلکه در بودجه‌ها نیز خود را نشان می‌دهد. غرب صنعتی به سرعت در حال کاهش سرمایه‌گذاری در قدرت نرم است؛ کاهش کمک‌های خارجی و کوچک کردن شبکه‌های دیپلماتیک.
هزینه‌های نظامی از زمان پایان جنگ سرد در هیچ مقطعی به اندازه سال ۲۰۲۴، افزایش نیافته بود؛ ۹.۴ درصد افزایش که بالاترین مجموع جهانی ثبت شده موسسه تحقیقات صلح بین‌المللی استکهلم است.
در مقابل گزارش سازمان همکاری و توسعه اقتصادی از کاهش ۹ درصدی کمک‌های رسمی توسعه‌ای (ODA) را در همان سال خبر می‌دهد. سازمان همکاری و توسعه اقتصادی پیش‌بینی می‌کند که این کمک‌ها حداقل ۹ درصد دیگر و احتمالا تا ۱۷ درصد در سال جاری کاهش یابد.
بر اساس این گزارش: «برای اولین بار در تقریبا ۳۰ سال گذشته، فرانسه، آلمان، بریتانیا و ایالات متحده، همگی کمک‌های رسمی توسعه‌ای خود را در سال ۲۰۲۴ کاهش داده‌اند. اگر آنها به کاهش‌های اعلام شده در سال ۲۰۲۵ ادامه دهند، این اولین بار در تاریخ خواهد بود که هر چهار کشور، کمک‌های رسمی توسعه‌ای خود را به طور همزمان برای دو سال متوالی کاهش داده‌اند.»
هیات‌های دیپلماتیک نیز در حال کوچک شدن هستند و دونالد ترامپ با کاهش مشاغل در وزارت امور خارجه ایالات متحده، زمینه را برای این امر فراهم کرده.
و مقامات هلند، بریتانیا و دفتر مرکزی اتحادیه اروپا از جمله کسانی هستند که هشدار داده‌اند که کارکنان دیپلماتیک آنها با کاهش مواجه خواهند شد.
تحلیلگران نگرانند که با رویگردانی اقتصادهای صنعتی از کمک‌ها و دیپلماسی برای تقویت ارتش‌های خود، کشورهای متخاصم و غیرقابل اعتمادی مانند روسیه، چین و ترکیه برای پر کردن شکاف‌های این شبکه‌های نفوذ وارد عمل شوند و کشورهای زمانی دوست در آفریقا و آسیا را مقابل غرب قرار دهند.
و این خطر تبدیل جهان به مکانی بسیار خطرناک‌تر را به همراه دارد. اگر اولویت‌های ژئوپلیتیکی دولت‌ها مانند یک بازار عمل کند، روند واضح است: بسیاری از رهبران تصمیم گرفته‌اند که «زمان فروش صلح و خرید جنگ فرا رسیده».
طبق گزارش SIPRI، بودجه دفاعی چین، که پس از ایالات متحده در رتبه دوم قرار دارد، بین سال‌های ۲۰۲۳ و ۲۰۲۴، ۷ درصد افزایش یافته و هزینه‌های نظامی روسیه ۳۸ درصد.
اعضای ناتو با هدف جدیدی مبنی بر صرف ۵ درصد از جی‌دی‌پی برای زیرساخت‌های دفاعی و امنیتی تا سال ۲۰۳۵ موافقت کردند. ترامپ در نقش «پدر» خوشحال بود که شرکای کوچک‌ترش در آن سوی اطلس هزینه‌ها را پرداخت خواهند کرد.
طبق گزارش SIPRI، هزینه‌های نظامی در اروپا در سال ۲۰۲۴، ۱۷ درصد افزایش یافت و به ۶۹۳ میلیارد دلار رسید و از سال ۲۰۱۵، بودجه‌های دفاعی در اروپا ۸۳ درصد افزایش یافته است.
🔞Ellinne
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment