این که از چند روز پیش مدام در رسانه‌ها از مسئولین نظام در سطوح مختلف می‌شنویم که برای ما مهم نیست چه کسی در آمریکا رأی بیاورد حرف عاقلانه‌ای نیست. سیاست عرصۀ جولان تعقل است نه بروز احساسات و احکام کلّی و قطعیِ کودکانه. مگر می‌شود کسی که می‌گوید من به پیمان برمی‌گردم با کسی که نقض پیمان می‌کند برابر باشد؟ قل هل یستوی...؟ به گمانم این جمله را سالها پیش از آلبر کامو خواندم و با وجود آنکه در صغر سن به سر می‌بردم در آن تشکیک کردم. نوشته بود (نقل به مضمون): "در نظر یک هنرمند هیچ جلادی از جلاد دیگر برتر نیست." پیش خودم گفتم برای هنرمند در مقام تماشاگر، شاید، اما اگر زیر شلاق آن جلاد باشد چه؟ قطعاً یک ضربه کمتر یا اندکی ملایم‌تر کلّی توفیر دارد. حالا برای مسئولین و قشری که در این چند سال هیچ تفاوتی را احساس نکردند شاید اما برای مردمی که زیر فشار تورم و تحریم و تبعیض له شده‌اند تفاوت بسیار است. در ابتدای تذکرة الاولیاء عطار حکایتی عبرت‌آموز درج است. بخوانیم:

نقل است که صادق (ع) از ابو حنیفه پرسید که عاقل کیست؟
گفت: آنکه تمییز کند میان خیر و شر.
صادق (ع) گفت: بهایم نیز تمییز توانند کرد، میان آنکه او را بزنند و آنکه او را علف دهند.
ابو حنیفه گفت: نزدیک تو عاقل کیست؟
گفت: آنکه تمییز کند میان دو خیر و شر تا از دو خیر، خیر الخیرین اختیار کند و از دو شر، خیر الشرین برگزیند.

رضا موسوی طبری


#فرهیختگان، ندای آگاهی