«تو نسیم‌شهر تهران اول همگی جمع شدیم دور میدان اصلی. نه کسی شعاری می‌داد، نه کسی حرکتی می‌کرد. بیش‌تر منتظر بودن جمعیت بیش‌تر بشه. ساعت حدود ۱۸ بود. دقیق یادمه کلاه‌کاسکت موتور روی سرم بود، از ترس شناسایی‌شدن. بعدِ نیم ساعت که جمعیت زیاد شد، حرکت کردن به سمت کلانتری نزدیک میدون. [ماموران] بدون هیچ اخطاری با کلاش شروع به رگبار کردن. جلوی چشمام سه تا رفیقام پرپر شدن. هنوزم شبا خواب اون روز رو می‌بینم. خودمون با ماشین چندتاشون رو بردیم بیمارستان، ولی هیچ وقت جنازه‌هاشون رو پس ندادن.»


- آنچه خواندید پیام یکی از مخاطبان توانا است.

ما سعی داریم روایت‌های شما را از آن روزها در دومین سالگرد آن به گوش دیگران برسانیم.
این‌که نگذاریم آن روزها و نام و یاد قربانیان آن فراموش بشود، کار ارزشمندی انجام داده‌ایم.

نظرات‌تان را در این گوگل‌فرم بنویسید:
https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSctmZtOMFnm05brbUuHZNdT5i3EKJIEpImYqXGgdNMkjypgrQ/viewform?usp=pp_url

#آبان۹۸ #آبان_ادامه_دارد #آبان_خونین #فریاد_آبانیم #از_آبان_بگو #آبان_زنده_است #یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech