تنها چند هفته پس از پیروزی رخداد تلخ ۱۳۵۷ دفتر خمینی، تصمیم به لغو قانون حمایت خانواده و اجباری شدن حجاب اسلامی گرفت. قانون «حمایت خانواده» که در زمان شاه تصویب شده بود، تعدد زوجات را محدود و منوط به رای دادگاه کرده بود، قبل از آن، به استناد قرآن، مردان میتوانستند به شرط رعایت عدالت، 4 همسر و تعداد نامحدودی زن صیغه ای داشته باشند. پس از دستور خمینی، زنان کارمند بدون حجاب، اجازهٔ ورود به محل کارشان را نیافتند.
تظاهرات متعددی صورت گرفت اما اوج آن در روز جهانی زن در ۸ مارس یعنی 17اسفند 1357بود که در تهران برگزار شد. تقریبا علاوه بر احزاب اسلامی، تمامی احزاب مطرح چپ اعم از حزب #توده، فدائیان خلق و مجاهدین خلق، راهپیمائیهای اعتراضی زنان را محکوم کردند، نوشتند که در شرایط فعلی، مطرح کردن مسائل فرعی مثل حجاب باعث تفرقه در صف مبارزه با امپریالیزم میگردد.
فدائیان خلق «فرخ نگهدار» نوشتند :«جامعه به دو بخش زن با حجاب و بی حجاب تقسیم نمیشود بلکه به دو طبقه استثمارگر و استثمار شونده تقسیم میشود.
خمینی گفته بود: خواهید دید چقدر آزادی و احترام برای زنان قائل خواهیم شد...»

چپ ایرانی و زن
@flith