نجات آب و خاک با اشتغال پایدار و مشارکت زنان
✍مهتا بذرافکن
در اغلب مناطق جهان زنان مسئولیت امنیت غذایی خانوار از طریق تولید مواد غذایی در مزارع با مقیاس کوچک بر عهده دارند و در نقاطی از دنیا تامین آب این مزارع کوچک با جمع آوری آب باران انجام میشود.
با این حال، اکثر زنان روستایی دسترسی مطمئن به زمینی که شخم می زنند ندارند و با این که به نوعی 43درصد از امنیت غذایی را تامین می کنند، فقط مالکیت یک پنجم منابع در اختیار دارند و این توزیع ناعادلانه بر نرخ مشارکت انها برای حفاظت از منابع آب و خاک مؤثر است.
مثلا در بورکینافاسو، 50 درصد کشاورزان خرده مالک زن هستند و با این وجود دسترسی ایمن به زمین ندارند، در کنیا، 80 درصد زنان روستایی کشاورزند و کمتر از 3 درصد صاحب زمین هستند.( در ایران آماری دقیقی در مورد میزان مالکیت زنان بر زمین و آب یافت نشد).
در اغلب موارد، زمینی که زنان بر آن کشت می کنند اجاره ای است یا متعلق به مردان خانه است. علاوه بر این، دسترسی به زمین توسط قوانین سنتی اداره می شود که در نقاطی که در نقاطی از دنیا به زنان اجازه مالکیت زمین را نمی دهد.
این قوانین سنتی سرمایه گذاری در فناوری های کشاورزی پایدار را برای زنان کشاورز و سازگاری با کم آبی را دشوار می کند و آنها را از نظر تصمیم گیری به موقع، مشارکت در برنامه های ترویجی، مشارکت در تشکل‌های صنفی، دسترسی به دانش و اطلاعات اقلیمی محروم و محدود می سازد .
البته در دنیا رویکردها درحال تغییر است و در طول سال‌های گذشته، زنان تلاش نموده اند تا با حضور در حلقه های تصمیم گیری برای ایمن‌سازی پایدار زمینی که برآن کشت می کنند و راههای نوآورانه برای تامین اب مزاذع کوچک گام‌های مؤثر بردارند.
داده های جهانی فائو نشان می‌دهد زنان در مزارع کوچک از آب استفاده بهینه کرده و مراقب خاکند، از کود و سم کمتری استقاده می کنند و مراقبت بیولوژیک را ترجیح می دهند.
علاوه بر ان فارغ‌التحصیلان (اغلب دختران) دانشگاهی رو به مشاغل نوآورانه حامی کشاورزی پایدار همچون تولید مبارزان بیولوژیک مانند کفشدوزک، تعبیه و نصب ابزار جمع آوری آب باران، تغییر رویکردهای مصرف اب و کاهش ضایعات با آموزش و توانمند سازی صنایع تبدیلی و.. روی آورده‌اند و آن را در شبکه های کشاورزی زنان عرضه می کنند.
بحرانهای اقلیمی و بحرانهای اب تاثیرات متفاوتی بر گروههای مختلف مردم می گذارد، در حالی که برخی از مردم کمترین مداخله در ایجاد این آسیب‌ها دارند در خط مقدم آسیب هایند.
اکنون با توجه به گسترش و تعمیق بحران‌ها زنان کشاورز با آموزش و سازگار پذیری بیشتر؛ مشتاقانه به دنبال تولید سالم غذا و مدیریت منابع آب در مزارع کوچک مقیاسند درحالیکه فقط به 10 درصد از آموزش‌های ترویجی دسترسی دارند.
ترویج و ارتقای دانش جمع آوری آب باران و محافظت از خاک ضروری ترین راه حفاظت از منابع است و زنان کشاورز می توانند سفیر نجات آب و خاک شوند که پرارزش ترین و شگفت انگیزترین دارایی ما بر روی کره زمینند.
©@RuralWomenIssues
✍مهتا بذرافکن
در اغلب مناطق جهان زنان مسئولیت امنیت غذایی خانوار از طریق تولید مواد غذایی در مزارع با مقیاس کوچک بر عهده دارند و در نقاطی از دنیا تامین آب این مزارع کوچک با جمع آوری آب باران انجام میشود.
با این حال، اکثر زنان روستایی دسترسی مطمئن به زمینی که شخم می زنند ندارند و با این که به نوعی 43درصد از امنیت غذایی را تامین می کنند، فقط مالکیت یک پنجم منابع در اختیار دارند و این توزیع ناعادلانه بر نرخ مشارکت انها برای حفاظت از منابع آب و خاک مؤثر است.
مثلا در بورکینافاسو، 50 درصد کشاورزان خرده مالک زن هستند و با این وجود دسترسی ایمن به زمین ندارند، در کنیا، 80 درصد زنان روستایی کشاورزند و کمتر از 3 درصد صاحب زمین هستند.( در ایران آماری دقیقی در مورد میزان مالکیت زنان بر زمین و آب یافت نشد).
در اغلب موارد، زمینی که زنان بر آن کشت می کنند اجاره ای است یا متعلق به مردان خانه است. علاوه بر این، دسترسی به زمین توسط قوانین سنتی اداره می شود که در نقاطی که در نقاطی از دنیا به زنان اجازه مالکیت زمین را نمی دهد.
این قوانین سنتی سرمایه گذاری در فناوری های کشاورزی پایدار را برای زنان کشاورز و سازگاری با کم آبی را دشوار می کند و آنها را از نظر تصمیم گیری به موقع، مشارکت در برنامه های ترویجی، مشارکت در تشکل‌های صنفی، دسترسی به دانش و اطلاعات اقلیمی محروم و محدود می سازد .
البته در دنیا رویکردها درحال تغییر است و در طول سال‌های گذشته، زنان تلاش نموده اند تا با حضور در حلقه های تصمیم گیری برای ایمن‌سازی پایدار زمینی که برآن کشت می کنند و راههای نوآورانه برای تامین اب مزاذع کوچک گام‌های مؤثر بردارند.
داده های جهانی فائو نشان می‌دهد زنان در مزارع کوچک از آب استفاده بهینه کرده و مراقب خاکند، از کود و سم کمتری استقاده می کنند و مراقبت بیولوژیک را ترجیح می دهند.
علاوه بر ان فارغ‌التحصیلان (اغلب دختران) دانشگاهی رو به مشاغل نوآورانه حامی کشاورزی پایدار همچون تولید مبارزان بیولوژیک مانند کفشدوزک، تعبیه و نصب ابزار جمع آوری آب باران، تغییر رویکردهای مصرف اب و کاهش ضایعات با آموزش و توانمند سازی صنایع تبدیلی و.. روی آورده‌اند و آن را در شبکه های کشاورزی زنان عرضه می کنند.
بحرانهای اقلیمی و بحرانهای اب تاثیرات متفاوتی بر گروههای مختلف مردم می گذارد، در حالی که برخی از مردم کمترین مداخله در ایجاد این آسیب‌ها دارند در خط مقدم آسیب هایند.
اکنون با توجه به گسترش و تعمیق بحران‌ها زنان کشاورز با آموزش و سازگار پذیری بیشتر؛ مشتاقانه به دنبال تولید سالم غذا و مدیریت منابع آب در مزارع کوچک مقیاسند درحالیکه فقط به 10 درصد از آموزش‌های ترویجی دسترسی دارند.
ترویج و ارتقای دانش جمع آوری آب باران و محافظت از خاک ضروری ترین راه حفاظت از منابع است و زنان کشاورز می توانند سفیر نجات آب و خاک شوند که پرارزش ترین و شگفت انگیزترین دارایی ما بر روی کره زمینند.
©@RuralWomenIssues
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment