مهـم تریـن راه های غیرشوسـه دوره قاجار که در واقع راه های کاروان رو مخروبه و بسـیار ناقـص بودنـد یکـی راه تهـران به بوشـهر بـود که از مسـیر قم به کاشـان، اصفهان و قمشـه به شـیراز مـی رفـت و از آنجـا بـه بوشـهر متصل مـی شـد اولویت رضاشـاه پـس از برقراری امنیت و یکپارچگـی سـرزمینی سـاخت راه هـای شوسـه متعدد و شـاهراه هایـی بود که شـهر های مهم کشـور را بـه یکدیگـر وصل می کرد و سـپس شـهرهای کوچـک را به شـهرهای اصلی متصل
مـی نمـود. تـا قبـل از سـال۱۳۰۰ش. هیچ راه شوسـه ای در کشـور وجود نداشـت. سـاختن راه شوسـه تهـران بـه خرم آباد و از آنجا به خوزسـتان با عبور از مسـیر های کوهسـتانی رشـته کوه هـای زاگـروس بـا احـداث صدهـا پل میسـر شـد. ایـن کار که پـس از اعمـال حاکمیـت دولت مرکـزی در آن نواحـی انجام شـد از کارهـای عمرانی بزرگ بـود. اگر چه در ایـن زمان رضاخان بـه پادشـاهی نرسـیده بود اما همه امور کشـور در دسـت سردارسـپه بـود


راه سازی
@PN_KFP