روشن است که چرا ارگانیسم‌ها گاه به یکدیگر آسیب می‌رسانند. تکامل وجدان سرش نمی‌شود و اگر از آسیب‌رساندن به دیگری سودی عاید کسی بشود، مثلاً فرصتی دست بدهد که او را بخورد، یا با او رابطه‌ای انگلی برقرار بکند، یا مرعوبش بکند، یا با زنش بخوابد، در آن صورت، ظالم نسبت به آن نگون‌بخت مظلوم که کلاه سرش رفته، اولاد بیشتری خواهد داشت. به همین خاطر است که در فرهنگ عامه، صفت «داروینی» برابرنهادی برای «بی‌رحم» تلقی شده و تنیسون چنگ و دندان طبیعت را خونین توصیف کرده است. اگر قافله‌ی تکامل انسان جز این چیزی در چنته نداشت، بایستی یکصدا آن ترانه‌ی راک را می‌خواندیم که می‌گوید: زندگی نکبته، بعد هم می‌میری.

اما بدیهی‌ست که زندگی سراسر نکبت نیست. بسیاری از جانوران همکاری می‌کنند، هوای هم را دارند، صلح برقرار می‌کنند، و خاصه انسان در خانواده، دوستان و اجتماعات خود آرامش و آسایش کسب می‌کند. این نکته نیز بایستی برای خوانندگان ژن خودخواه و سایر کتاب‌هایی که از آن زمان به بعد به مبحث تکامل فداکاری پرداخته‌اند آشنا باشد. دلایل بسیاری وجود دارد که چرا ارگانیسم‌ها ممکن است کردار نیک پیشه کنند. آن‌ها ممکن است در حین دنبال‌کردن منافع خود به سایرین نیز کمک کنند، مانند زمانی که با یکدیگر یک گله تشکیل می‌دهند و درندگان را گیج می‌کنند، یا وقتی از محصولات جانبی یکدیگر استفاده می‌کنند. این پدیده همزیستی، یا همکاری خوانده می‌شود. در میان انسان‌ها، دوستانی که سلیقه، علاقه، یا دشمن مشترک دارند نوعی جفت همزیست به شمار می‌روند. والدین بچه‌ها برای این مورد مثال بهتری است. ژن‌های آن‌ها در بسته‌بندی یکسانی فرزندان‌شان به هم گره خورده، بنابراین آن‌چه برای یکی از آن دو سودمند باشد، برای دیگری نیز سودمند است، و منافع هریک از این دو ایجاب می‌کند که دیگری زنده و سالم بماند. این منافع مشترک زمینه را برای تکامل عواطفی چون عشق مبتنی بر شفقت و عشق معطوف به ازدواج فراهم می‌کند.

📘#لوح_سپید
✍️استیون پینکر
📄 ۲۴۵

@SciBookReader

گروه کتابخوانی علمی👇
https://t.me/joinchat/AtGPR0K5wDHIQWUt-2hxZQ