خرداد ۶۰: پایان آرمان‌های انقلاب/ تثبیت ضد انقلاب اسلامی
روزهای پایانی بهار سال ۱۳۶۰ جایگاه مهمی در حیات نکبت بار ج. اسلامی داشتند. ۳۰ خرداد سال ۶۰ کودتای اسلامگرایان به رهبری خمینی علیه دگراندیشان در حکومت، مشخصا قلع و قمع طرفداران ابوالحسن بنی صدر رئیس جمهور وقت و به اوج رساندن سرکوب نیروهای واقعی انقلاب بود که از ابتدا در مقابل رژیم تازه تأسیس اسلامی صف آرایی کرده بودند.
سال ۵۹ بنی‌صدر در تعطیلی دانشگاه و سرکوب گروههای سیاسی چپ با خمینی ضدبشر همراهی کرده بود اما فکر نمی‌کرد پس از یک سال نوبت او شود.
خمینی و اسلامگرایان طرفداراش که در سال ۵۷ در ائتلاف با طیفی از گروه های ملی و نهضت آزادی، توانسته بودند رهبری جنبش ضد سلطنتی مردم ایران را به نام انقلاب در دست بگیرند، موفق شدند رژیم و ایدئولوژی دینمدار (تئوکراتیک) خود را تثبیت کنند. آنها برای تثبیت و بقای تئوکراسی فاشیستی خود ضرورت آن دیدند که متحدین سابق خود مانند بنی صدر را قلع و قمع کنند. کودتای ۳۰ خرداد سال ۶۰ نقطه عطف مهمی در تثبیت این رژیم فاشیستی دینمدار بود.
کودتا
اولین مجلس شورای اسلامی روز شنبه سی خرداد سال ۶۰ طرح «عدم کفایت سیاسی» ابوالحسن بنی صدر اولین رئیس جمهور ایران را به بحث و بررسی گذاشت و فردای آن روز در ۳۱ خرداد با اکثریت مطلق ۱۷۷ رأی موافق حکم به برکناری وی داد. اکثریت مطلق آن مجلس در اختیار طرفدار قسم خوردۀ روح الله خمینی بود که در حزب جمهوری اسلامی دور هم گرد آمده بودند. حزب جمهوری اسلامی که محل ائتلاف و اجتماع نزدیکترین شاگردان و یاران خمینی همچون سید محمد بهشتی، اکبر هاشمی رفسنجانی، سید علی خامنه ای، عبدالکریم موسوی اردبیلی، محمد جواد باهنر، محمد علی رجایی، میر حسین موسوی، ابراهیم رئیسی، حسن روحانی، محمد یزدی و غیره بود، از بهمن ۵۷ تا خرداد ۶۰ تمامی ارکان اصلی قدرت به جز ریاست جمهوری را در دست گرفته بود. رهبران حزب بر نهادهای قضایی تسلط کامل داشتند، نخست وزیر (اصلی ترین چهرۀ اجرایی کشور در قانون اساسی آن مقطع) هم عضو حزب جمهوری اسلامی بود و فرماندهان سپاه پاسداران، کمیته های انقلاب اسلامی و نهادهای امنیتی نیز همسویی کامل با حزب داشتند.
در سطح حکومتی، کودتای خرداد ۶۰، برکناری قانونی ابوالحسین بنی صدر از ریاست جمهوری بود. اما عمق آن عبارت بود از تهاجم فاشیستی به آخرین نهادهای مدنی و آزادی های سیاسی و به بند کشیدن کامل کلیۀ عرصه های فکری و فضاهای سیاسی جامعه و اعمال تمام و کامل قوانین شریعت و روابط اجتماعی برآمده از شرع اسلام. صدها هزار نفر از توده های مردم در سراسر کشور به اعتراض برخاستند و تظاهرات بزرگ ۳۰ خرداد ۶۰ در تهران، واکنش فراگیری به این تهاجم فاشیستی بود.
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing
روزهای پایانی بهار سال ۱۳۶۰ جایگاه مهمی در حیات نکبت بار ج. اسلامی داشتند. ۳۰ خرداد سال ۶۰ کودتای اسلامگرایان به رهبری خمینی علیه دگراندیشان در حکومت، مشخصا قلع و قمع طرفداران ابوالحسن بنی صدر رئیس جمهور وقت و به اوج رساندن سرکوب نیروهای واقعی انقلاب بود که از ابتدا در مقابل رژیم تازه تأسیس اسلامی صف آرایی کرده بودند.
سال ۵۹ بنی‌صدر در تعطیلی دانشگاه و سرکوب گروههای سیاسی چپ با خمینی ضدبشر همراهی کرده بود اما فکر نمی‌کرد پس از یک سال نوبت او شود.
خمینی و اسلامگرایان طرفداراش که در سال ۵۷ در ائتلاف با طیفی از گروه های ملی و نهضت آزادی، توانسته بودند رهبری جنبش ضد سلطنتی مردم ایران را به نام انقلاب در دست بگیرند، موفق شدند رژیم و ایدئولوژی دینمدار (تئوکراتیک) خود را تثبیت کنند. آنها برای تثبیت و بقای تئوکراسی فاشیستی خود ضرورت آن دیدند که متحدین سابق خود مانند بنی صدر را قلع و قمع کنند. کودتای ۳۰ خرداد سال ۶۰ نقطه عطف مهمی در تثبیت این رژیم فاشیستی دینمدار بود.
کودتا
اولین مجلس شورای اسلامی روز شنبه سی خرداد سال ۶۰ طرح «عدم کفایت سیاسی» ابوالحسن بنی صدر اولین رئیس جمهور ایران را به بحث و بررسی گذاشت و فردای آن روز در ۳۱ خرداد با اکثریت مطلق ۱۷۷ رأی موافق حکم به برکناری وی داد. اکثریت مطلق آن مجلس در اختیار طرفدار قسم خوردۀ روح الله خمینی بود که در حزب جمهوری اسلامی دور هم گرد آمده بودند. حزب جمهوری اسلامی که محل ائتلاف و اجتماع نزدیکترین شاگردان و یاران خمینی همچون سید محمد بهشتی، اکبر هاشمی رفسنجانی، سید علی خامنه ای، عبدالکریم موسوی اردبیلی، محمد جواد باهنر، محمد علی رجایی، میر حسین موسوی، ابراهیم رئیسی، حسن روحانی، محمد یزدی و غیره بود، از بهمن ۵۷ تا خرداد ۶۰ تمامی ارکان اصلی قدرت به جز ریاست جمهوری را در دست گرفته بود. رهبران حزب بر نهادهای قضایی تسلط کامل داشتند، نخست وزیر (اصلی ترین چهرۀ اجرایی کشور در قانون اساسی آن مقطع) هم عضو حزب جمهوری اسلامی بود و فرماندهان سپاه پاسداران، کمیته های انقلاب اسلامی و نهادهای امنیتی نیز همسویی کامل با حزب داشتند.
در سطح حکومتی، کودتای خرداد ۶۰، برکناری قانونی ابوالحسین بنی صدر از ریاست جمهوری بود. اما عمق آن عبارت بود از تهاجم فاشیستی به آخرین نهادهای مدنی و آزادی های سیاسی و به بند کشیدن کامل کلیۀ عرصه های فکری و فضاهای سیاسی جامعه و اعمال تمام و کامل قوانین شریعت و روابط اجتماعی برآمده از شرع اسلام. صدها هزار نفر از توده های مردم در سراسر کشور به اعتراض برخاستند و تظاهرات بزرگ ۳۰ خرداد ۶۰ در تهران، واکنش فراگیری به این تهاجم فاشیستی بود.
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment