زیست‌شناسی مدرن به ما می‌گوید عواملی که آدم‌ها را به یکدیگر شبیه می‌کند از جنس نیروهایی نیست که آنان را از هم متمایز می‌کند. (در واقع، هر کدام از این نیروها را گروه متفاوتی از دانشمندان مورد مطالعه قرار می‌دهند: شباهت‌ها را روانشناسانِ تکاملی، تفاوت‌ها را متخصصانِ ژنتیک رفتاری.) انتخاب طبیعی بر آن است تا با افزایش بسامد ژنهای کارآمد - ژن‌هایی که ارگانیسم‌های سودمند می‌سازند ـ و حذف ژن‌های ناکارآمد، گل گونه را به سوی یک طرح کلی استاندارد سوق دهد. درست همانطور که همه‌ی ما ساختارهای فیزیکی یکسانی داریم (دو چشم، یک کبد، یک قلب چهارحفره‌ای)، به ساخت‌های ذهنی یکسانی نیز مجهزيم. روشن‌ترین مصداق این امر زبان است، ابزاری که همه‌ی کودکانی که به لحاظ عصب‌شناختی سالم هستند به آن مجهزند و با استفاده از آن می‌توانند هر کدام از زبان‌های انسانی را بیاموزند. از اعتبار افتادنِ لوح سپید بسیار بیش از آنکه آشکار کننده‌ی تفاوت‌های ابنای بشر بوده باشد، روشنی‌بخشِ وحدت روانشناختی او بوده است.

ما بسیار شبیه یکدیگریم، اما مسلماً نه به قدر توده‌هایی که تکثیر شده‌اند. جز در مورد دوقلوهای همسان، هر فرد به لحاظ ژنتیکی یگانه است. علت آن است که جهش‌های تصادفی به ژنوم رخنه می‌کنند و حذف شدن آنها زمان‌بر است، و هر بار تولید مثل جنسی ترکیبیات تازه‌ای از آنها به وجود می‌آورند. طی برآیند انتخاب طبیعی سطحی از تنوع ژنتیکی حفظ می‌شود، و در قالب گوناگونی‌های اندک و تصادفی در ترکیب و ساختار پروتئین‌ها بروز می‌یابد. این گوناگونی‌ها، چفت و بست‌های مولکولی یک ارگانیسم دستکاری می‌کند تا زادگانِ او یک قدم جلوتر از میکروب‌هایی باشند که پیوسته در تلاشند تا این قفل‌ها را بشکنند.

📘#لوح_سپید
✍️استیون پینکر
فصل هشتم

@SciBookReader

گروه کتابخوانی علمی👇
https://t.me/joinchat/AtGPR0K5wDHIQWUt-2hxZQ