۳. یادمیگیرید که شما هم اشتباه میکنید: پس معذرت خواهی می کنید.
۴. اعتماد بنفس رو یاد میگیرید: نه که فوق العاده اید! نه. در واقع میفهمید هممون با آزمون و خطا زندگی می کنیم. عیبی هم نداره.
۵. والدینتون رو می بخشید: اونا هم درگیر ترس و اضطراب های خودشونن.
۶. می فهمید یه مسئله مهم رو پیش نکشید مگر خودتون و طرف مقابل استراحت کرده باشید، مست نباشید، غذا خورده باشید و استرس یا عجله نداشته باشید.
۷. قهر نمی کنید: یادتون نمیره که یه روز می میرید. حرف میزنید و می بخشید.
۸. دست از کمالگرایی برمی دارید: هیچ چیزی بی نقص نیست. از به اندازه کافی خوب بودن قدردانی می کنید.
۹. یاد می گیرید بدبین بودن درباره نتایج امور یه فضیلته.
۱۰. می فهمید نقاط ضعف آدما با نقاط قوتشون گره خورده: مثلا دیگه از کسی که شلخته ست ناراحت نمیشید چون می دونید به جاش شاید خلاقه.
۱۱. به آسونی عاشق نمی شید: همه هرچقدم از دور برازنده و دلپذیر باشند از نزدیک مشکلات خودشون رو دارن. پس وفادار می مونید.
۱۲. می فهمید زندگی با شما آسون نیست.
۱۳. یاد می گیرید خودتون رو بخاطر خطاها و حماقت هاتون ببخشید: بیشتر با خودتون رفاقت می کنید. همه ما به نوعی احمقیم.
۱۴. یاد می گیرید با کله شقی های بچگانتون که هرگز هم از بین نمیرن به صلح برسید: تلاش نمی کنید که همیشه بزرگسال باشید. همه ما بچه ایم.
۱۵. برای شادی درازمدت به پروژه های بلندمدت دل نمیبندی: اگه دمی بی دردسر سپری بشه هم خوشحالتون می کند.
۱۶. دیگه برات مهم نیست بقیه راجع بهت چی فکر میکن.
۱۷. بازخورد دیگران رو راحتتر می پذیرید: در برابر انتقاد ها زره نمیپوشید.
۱۸. می فهمی باید دیدتو نسبت به دردهات وسیع کنی. بیشتر به طبیعت و آسمون شب و کهکشان های دور توجه میکنی.
۱۹. می فهمید گذشته ای که داشتید در پاسخ دادن شما به واقع تاثیر داشته: می پذیرید بدلیل وقایع کودکی مستعد خطا و افراط هستید. با شک به اولین برداشت و احساستون نگاه می کنید.
۲۰. دوست بهتری میشید چون میدونید دوستی یعنی به اشتراک گذاشتن آسیب پذیری ها.
بازنشر از: گاهنامه مدیر
۴. اعتماد بنفس رو یاد میگیرید: نه که فوق العاده اید! نه. در واقع میفهمید هممون با آزمون و خطا زندگی می کنیم. عیبی هم نداره.
۵. والدینتون رو می بخشید: اونا هم درگیر ترس و اضطراب های خودشونن.
۶. می فهمید یه مسئله مهم رو پیش نکشید مگر خودتون و طرف مقابل استراحت کرده باشید، مست نباشید، غذا خورده باشید و استرس یا عجله نداشته باشید.
۷. قهر نمی کنید: یادتون نمیره که یه روز می میرید. حرف میزنید و می بخشید.
۸. دست از کمالگرایی برمی دارید: هیچ چیزی بی نقص نیست. از به اندازه کافی خوب بودن قدردانی می کنید.
۹. یاد می گیرید بدبین بودن درباره نتایج امور یه فضیلته.
۱۰. می فهمید نقاط ضعف آدما با نقاط قوتشون گره خورده: مثلا دیگه از کسی که شلخته ست ناراحت نمیشید چون می دونید به جاش شاید خلاقه.
۱۱. به آسونی عاشق نمی شید: همه هرچقدم از دور برازنده و دلپذیر باشند از نزدیک مشکلات خودشون رو دارن. پس وفادار می مونید.
۱۲. می فهمید زندگی با شما آسون نیست.
۱۳. یاد می گیرید خودتون رو بخاطر خطاها و حماقت هاتون ببخشید: بیشتر با خودتون رفاقت می کنید. همه ما به نوعی احمقیم.
۱۴. یاد می گیرید با کله شقی های بچگانتون که هرگز هم از بین نمیرن به صلح برسید: تلاش نمی کنید که همیشه بزرگسال باشید. همه ما بچه ایم.
۱۵. برای شادی درازمدت به پروژه های بلندمدت دل نمیبندی: اگه دمی بی دردسر سپری بشه هم خوشحالتون می کند.
۱۶. دیگه برات مهم نیست بقیه راجع بهت چی فکر میکن.
۱۷. بازخورد دیگران رو راحتتر می پذیرید: در برابر انتقاد ها زره نمیپوشید.
۱۸. می فهمی باید دیدتو نسبت به دردهات وسیع کنی. بیشتر به طبیعت و آسمون شب و کهکشان های دور توجه میکنی.
۱۹. می فهمید گذشته ای که داشتید در پاسخ دادن شما به واقع تاثیر داشته: می پذیرید بدلیل وقایع کودکی مستعد خطا و افراط هستید. با شک به اولین برداشت و احساستون نگاه می کنید.
۲۰. دوست بهتری میشید چون میدونید دوستی یعنی به اشتراک گذاشتن آسیب پذیری ها.
بازنشر از: گاهنامه مدیر
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment