یکی از راه‌های آسان توسعه‌ی صنعتی در کشورهای کم‌درآمد، دسترسی بدون محدودیت گمرکی به بازار کشورهای توسعه‌یافته می‌باشد. خیلی از اوقات کشورهای توسعه‌یافته علاقه‌ای به برچیدن محدودیت‌های گمرکی بر کالاهای کار-محور کشورهای کم‌درآمد ندارند، اما در مواردی که این محدودیت‌ها را بر می‌دارند تأثیر بارزی بر توسعه‌ی کشورهای کم‌درآمد می‌گذارند. صنعت پوشاک بنگلادش (نیروی محرکه‌ی رشد شتابان کشور) غالباً از دسترسی بدون محدودیت گمرکی به بازار اتحادیه‌ی اروپا بهره برده است. در دهه‌ی ۷۰، ۸۰ و ۹۰ میلادی، کشورهای توسعه‌یافته محدودیت‌هایی گمرکی بر کالاهای پوشاک و نساجیِ کشورهای در حال توسعه وضع کردند (موسوم به قرارداد MFA)، اما کالاهای بنگلادش از این قرارداد مستثنی شد. این سیاست بازار غرب را به سود بنگلادش و به زیان رقبای بنگلادش ناتراز کرد و به توسعه‌ی صنعت و صادرات پوشاک کشور انجامید. به طور مشابه، قانون 'رشد و فرصت برای آفریقا' که دولت آمریکا در ۲۰۰۱ اجرا کرد، محدودیت‌های گمرکی را بر کالاهای پوشاک آفریقایی برداشت و به صنعت و صادرات آفریقا کمک کرد.
توسعه‌ی صنعتی همیشه نیازمند راه‌های پیچیده‌ای مثل تدوین برنامه‌های عریض و طویل توسعه نیست. همین که کشورهای توسعه‌یافته مایل به واردات آزادانه‌ی کالای توسعه‌نیافتگان باشند و از انقباض صنایع کار-محورشان (که با مزیت نسبی‌شان هم سازگار نیست) نهراسند، کمک شایانی به رشد توسعه‌نیافتگان می‌کنند. از همین رو قدرت گرفتن سیاستگذاران 'مرکانتلیست' و حمایتگرایان گمرکی در کشورهای ثروتمند (که در دو طیف چپ و راست سیاسی حضور دارند)، رشد کشورهای کم‌درآمد را کاهش می‌دهد.
✅ @karkhone
توسعه‌ی صنعتی همیشه نیازمند راه‌های پیچیده‌ای مثل تدوین برنامه‌های عریض و طویل توسعه نیست. همین که کشورهای توسعه‌یافته مایل به واردات آزادانه‌ی کالای توسعه‌نیافتگان باشند و از انقباض صنایع کار-محورشان (که با مزیت نسبی‌شان هم سازگار نیست) نهراسند، کمک شایانی به رشد توسعه‌نیافتگان می‌کنند. از همین رو قدرت گرفتن سیاستگذاران 'مرکانتلیست' و حمایتگرایان گمرکی در کشورهای ثروتمند (که در دو طیف چپ و راست سیاسی حضور دارند)، رشد کشورهای کم‌درآمد را کاهش می‌دهد.
✅ @karkhone
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment