ما دقیقا چند نفریم؟!
از اون محلی که حلال زاده به برادر مادرش میره شاید بشه اینطور ترسیم کرد که چرا قلم زنی این بزرگوار در اصفهان با کمی تلخیص و تغییر بدین شکل در منِ نگارنده ظهور و بروز پیدا کرده است.
از همون محل و یا هر محله دیگه ای هم دوست دارم این دو نکته رو با شما قویا به اشتراک بگذارم و التماس تفکر و پین کردن اون رو در اذهان شما داشته باشم.
خاطرم نیست مورد اول رو پیش تر درموردش صحبت کردم یا خیر ولی بدلیل اهمیت بالای اون میخوام دوباره درباره اون قلم بزنم!
یکی از جدی ترین چالش ها و سوالاتی که بنظرم هنوز هم دقیقا جوابی براش نیست اینه که ما وقتی داریم در مورد اکوسیستم استارتاپی صحبت میکنیم مخاطبمون چند نفر هستند؟ شامل کل حقیقی ها و حقوقی ها.
مشاهدات شخصی نگارنده این رو بیان میکنه که ما شاید چیزی قریب به یک استادیوم آزادی باشیم ولو شاید کمتر. مجلس هایی اعم از دمو دی و دورهمی و کافه در انحای مختلفش که همه حضار و بازیگراش تقریبا ثابت اند.
ورودی و خروجی تیم ها در بخش نیروی انسانی که اونم ثابته و به بیانی میشه اینجور تعریفش کرد که در اکوسیستم ما "در خروج نسبی تعریف شده یعنی خروج شما از یک مرکز در ورود شماست به مرکز نواوری جدیدی. "
در مورد چنتا تیم منحصر به فرد داریم صحبت میکنیم؟ اگر شتابدهنده ای ادعا کرد که 800 تیم برای دوره آخر شتابدهیش ثبت نام کردند آیا مرجع دقیقی برای سنجش هست؟
از این قبیل سوالات بگیرید برید تا بالا. تا اون بالایی که شاید برسید به این سوال که قیم جدی این اکوسیستم کیه که تو قطعی نت یک هفته ای هیچکس ککش نگزید و بیانیه ای نداد.
این مورد اول فکرکردن بهش جدای از اینکه کمی واقعیت هارو مشخص میکنه شاید کارایی اون در این باشه که اگر کل کل کل این اکوسیستم هنوز نتونسته به 2 میلیون از جماعت 80 میلیونی دسترسی داشته باشه باید خیلی زود فکری به حالش کرد.
اما مورد دوم که کمی انتزاعی هست و چندی پیش صحبت یکی از اهل فضل حقیر رو بر اون داشت که مجددا در موردش هشدار بدهم این هست که چرا حضرات استارتاپجات رو چون چوب جادو میدونند و اون رو گزینهای برای حل و فصل تمامی مشکلاتی که باهاشون دست به گریبان هستیم؟
مطالبه این رو نمیکنیم که چرا شریف مثل هاروارد پروژه سالیانه برنمیداره و توی سایتش نمینویسه امسال مثلا روی بحث تورم میخواییم تحقیق و پژوهش بکنیم که خوب خودشون میدونند نیرو های محصلشون رو اکثرا دارند تربیت میکنند برای خارج از کشور. ولی چرا نباید ذغال داغ فکر کردن به تورم، مشکل مسکن و... رو توی ذهن جامعه نواور انداخت؟
شاید بگید که گنده تر از ماش نتونسته مشکل رو حل و فصل کنه که قبول دارم ولی اگر نتونید جوابی براش پیدا کنید یک روزی یک جوری گریبان شما رو میگیره که دیگه نه اینده ای برای کسب و کار خودتون متصور باشید و نه کسی بتونه نواوری ای تعریف بکنه.
به زبان ساده یقه هممون رو میگیره از ریز تا درشت. همش نگید به من چه الان که به من کاری نداره و من اب باریکم به راهه...
راه حل پیشنهادی؟
در مورد اول دست به دست بدید و زمین بازی رو بزرگ کنید
در مورد دوم کمی اقتصاد مشق کنید و بدونید اطلاعات جای دانش رو نمیگیره.
بخش های خصوصی فعالی باشید.
م. زائری
✅ @karkhone