قسمت دوم
بالاخره از حکایت هابیل و قابیل به این نتیجه می رسد که: این داستان این حقیقت علمی را اثبات می کند که اولا زندگی و جامعه و تاریخ بر تضاد و مبارزه است و ثانیا برخلاف ایده آلیستها، عامل اساسی آن اقتصاد و جنسیت است که بر نیروی ایمان مذهبی و پیوند برادری و حق و اخلاق چیره می شود.؟
به سخن دیگر، حکایت هابیل و قابیل از نظر شریعتی، برخلاف تفسیرهای سنتی ایده آلیستی»، اثبات کننده «حقیقت علمی» کشف شده توسط مارکس است که «جامعه و تاریخ» را مبتنی بر «تضاد و مبارزه» می داند.و آن عامل اساسی که بر نیروی ایمان مذهبی و پیوند برادری و حق و اخلاق چیره می شود صرفا مسئله خودخواهی و رقابت جنسی نیست بلکه در درجه اول یک مسئله ماتریالیستی به معنای مارکسی کلمه یعنی «اقتصاد» است. گویی پیام وحی و توحید را کارل مارکس با کشف حقیقت علمی بهتر از بقیه فهمیده است. در همین چارچوب فکری است که او آیه ۵ از سوره قصص را به معنای از میان رفتن تضادهای طبقاتی و پیروزی نهایی فرودستان (پرولتاریا به تعبیر مارکس] تفسیر می کند. و در جای دیگری، همین مضمون را با بیان مشخص و آشکاری اظهار می دارد. به عقیده وی، تحقق سوسیالیسم صرفا یک پیش بینی مبتنی بر قوانين علمی ماتریالیستی نیست بلکه تحقق وعده الهی نجات بخش و تجلی روح حق پرستی است: سوسیالیسم تنها برای این مقبول نیست که در مسیر جبری تاریخ ، پس از سرمایه داری، حتمی الوقوع است، بلکه به این خاطر است که انسان را ... از بندگی اقتصادی در نظام سرمایه داری و زندان مالکیت استثماری و منجلاب بورژوازی آزاد می کند و روح پست سودجویی فردی و افزون طلبی مادی را ... ریشه کن می سازد و جامعه را جولانگاه آزاد و باز و یاری دهنده ای برای تجلی روح حق پرستی ... می کند.
او در ادامه از زبان نسل جوان انقلابی پس از به دست گرفتن رهبری جامعه به دست انقلابیون، این پرسش را مطرح می سازد که برای ایجاد یک «جامعه بی طبقه انقلابی» با سرمایه دارها چگونه رفتار باید کرد؟
برای طبقه کارگر و دهقان چه ارمغانی بالاتر از مارکسیسم دارید؟ آیا سرمایه داران رباخوار، متقلب، وابسته به استعمار، فاسد، بهایی مال مردم خور را به دست عدالت انقلابی میسپارید اما سرمایه دارانی را که ربا نمی خورند، تقلب نمی کنند، ملی اند، صالحند، مسلمان نماز خوان وجوهات بده اند و مال کسی را نه تنها نخورده اند که خیرات و مبرات و حسنات هم کرده اند، نگاه می دارید و تشویق و تایید و تقویت می کنید، طبقه کارگر را به عنوان طبقه ای که نیروی کارش را به سرمایه دار می فروشد تا زنده بماند، حفظ می کنید و تنها می کوشید که هر چه بیشتر از خدمات رفاهی و بهداشتی و مزد بیشتر برخوردار شوند یا آنها را از زندان طبقاتی خود رها می کنید؟
در فردای پیروزی انقلاب اسلامی همین پرسش ها به صورت جدی در افکار عمومی مطرح گردید و شورای انقلاب و دولت موقت را وادار به انجام کارهایی کرد که به بخشی از آنها در فصل پیشین اشاره شد.گرچه شریعتی بیش از دیگر معاصران خود در تبلیغ و توجيه تفکر ضدسرمایه داری و اسلام سوسیالیست مآب اهتمام ورزید و در میان جوانان و تحصیل کردگان نفوذ پیدا کرد، اما او در این جریان تنها نبود. ابولحسن بنی صدر که همانند شریعتی، ابتدا از فعالان دانشجویی دهه ۱۳۴۰ و از طرفداران جبهه ملی بود و پس از پیروزی انقلاب اسلامی نخستین رییس جمهوری ایران شد، از مخالفان نظام بازار و مبلغ نوعی نظام اقتصادی مبتنی بر برنامه ریزی متمرکزسوسیالیسم به نام اقتصاد توحیدی بود.
از کتاب اقتصاد و دولت در ایران
@austrianschool