🔴 سوختن و از میان بردن کتاب(نسَک) و کتابخانه‌های (نسَکخانه های) ایران بدست تازیان.
یکی از کردارهای شوم و زیان‌بخش تازشِ تازیان به ایران آسیب‌رساندن به کارهای فرهنگی، دانشیک و ادبی این مرز و بوم بود.
آنان همه نسَکهایی که به زبان پارسی را به کارها و نوشتار کفر از میان بردند و بسیاری از نسَکخانه‌‌های ایران را سوزاندند، با این همه برخی در این باب تردید دارند و این تردید چه نیاز است؟
پیداست که چُنین کسانی تا چه اندازه می‌توانست نسک و نسکخانه را دوست داشته باشد.
«دولتشاه سمرقندی» می‌نویسد:
عبدالله‌طاهر به روزگار فرمانروایی عباسی،
فرمانروای خراسان بود،
روزی در نیشابور در جایگاه فرمانروایی نشسته بود که کسی نسکی برای ارج نهادن به پیش او آورد، پرسید:
چه نسک است؟
مرد گفت:
داستان‌هایی است که فرمانروایان بنام پادشاه انوشیروان گردآوری کرده‌اند و خواندنش سودمند افتد، فرمانروا فرمود: ما مردم «قرآن»خوانیم و جز «قرآن» وگفتار پیغمبر چیزی نمی‌خوانیم، سپس فرمود آن نسک را در آب انداختند و فرمان داد که در مرزهای وی هر جا از پارسیان نسکی بود همه را بسوزانند.!!!
یکی از بهانه‌هایی که تازیان برای نبرد با زبان و نگارش ایران داشت این نکته بود که نوشتار و زبان «مجوس» را سدی برای پخش و گسترش نسک تازیان می‌شمرد برای همین بود، هر جا که در شهرهای ایران به نسک و نسکخانه برخوردند با آنها به نبرد برخاستند، در برابر ایرانیان نیز به برای ارج‌نهادن به آنان که آیین مسلمانی را پذیرفته بودند تازی را نمی‌آموختند و از این رو نماز و «قرآن» را نیز نمی توانستند به عربی( اَرَبی) بخوانند.
در «نسک تاریخ بخارا» آمده است:
مردم «بخارا» اربی نخوانستندی آموختن و چون وخت نماز شدی مَردی در پس ایشان بانگ زدی و آنان تنها «رکوع و سجود» کردندی.
باری بدین گونه بود که نسکهایی که در زمان خود در زمینه‌های پزشکی، ستاره شناسی و دینی بی‌همتا بودند به دست این سَبک‌مغزان افتاد که از برزخ هولناک بیابان اَرَب پا به بهشت ایران گذارده بودند و آنچه کردند هم در انداز‌ی اندیشه و پندارهای آنان بود و نباید به آنان خُرده گرفت.
#ارسالی_مخاطبان
@PN_KFP
یکی از کردارهای شوم و زیان‌بخش تازشِ تازیان به ایران آسیب‌رساندن به کارهای فرهنگی، دانشیک و ادبی این مرز و بوم بود.
آنان همه نسَکهایی که به زبان پارسی را به کارها و نوشتار کفر از میان بردند و بسیاری از نسَکخانه‌‌های ایران را سوزاندند، با این همه برخی در این باب تردید دارند و این تردید چه نیاز است؟
پیداست که چُنین کسانی تا چه اندازه می‌توانست نسک و نسکخانه را دوست داشته باشد.
«دولتشاه سمرقندی» می‌نویسد:
عبدالله‌طاهر به روزگار فرمانروایی عباسی،
فرمانروای خراسان بود،
روزی در نیشابور در جایگاه فرمانروایی نشسته بود که کسی نسکی برای ارج نهادن به پیش او آورد، پرسید:
چه نسک است؟
مرد گفت:
داستان‌هایی است که فرمانروایان بنام پادشاه انوشیروان گردآوری کرده‌اند و خواندنش سودمند افتد، فرمانروا فرمود: ما مردم «قرآن»خوانیم و جز «قرآن» وگفتار پیغمبر چیزی نمی‌خوانیم، سپس فرمود آن نسک را در آب انداختند و فرمان داد که در مرزهای وی هر جا از پارسیان نسکی بود همه را بسوزانند.!!!
یکی از بهانه‌هایی که تازیان برای نبرد با زبان و نگارش ایران داشت این نکته بود که نوشتار و زبان «مجوس» را سدی برای پخش و گسترش نسک تازیان می‌شمرد برای همین بود، هر جا که در شهرهای ایران به نسک و نسکخانه برخوردند با آنها به نبرد برخاستند، در برابر ایرانیان نیز به برای ارج‌نهادن به آنان که آیین مسلمانی را پذیرفته بودند تازی را نمی‌آموختند و از این رو نماز و «قرآن» را نیز نمی توانستند به عربی( اَرَبی) بخوانند.
در «نسک تاریخ بخارا» آمده است:
مردم «بخارا» اربی نخوانستندی آموختن و چون وخت نماز شدی مَردی در پس ایشان بانگ زدی و آنان تنها «رکوع و سجود» کردندی.
باری بدین گونه بود که نسکهایی که در زمان خود در زمینه‌های پزشکی، ستاره شناسی و دینی بی‌همتا بودند به دست این سَبک‌مغزان افتاد که از برزخ هولناک بیابان اَرَب پا به بهشت ایران گذارده بودند و آنچه کردند هم در انداز‌ی اندیشه و پندارهای آنان بود و نباید به آنان خُرده گرفت.
#ارسالی_مخاطبان
@PN_KFP
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment