🔺با فساد رسانهای فولاد مبارکه چه باید کرد؟
▫️سعید برآبادی /جامعه نو: ماجرای فساد فولاد مبارکه، لزوم انقلاب در فضای رسانهای کشور را دو چندان میکند. حتی نگاه کردن به لیستِ رسانههایی که علاوه بر عقد قراردادهای هنگفت، هر وقت عشقشان میکشیده، طرفِ را تیغیدهاند، پشت خبرنگاران را میلرزاند. عددهای این فساد، میل به مقایسه را تشدید میکنند؛ هر خبرنگاری احتمالا در 24 ساعتی که از انتشار این فهرست گذشته، حساب و کتاب کرده که عددِ خاصهخرجی مدیران فولاد مبارکه برای این گزارشهای دروغ، برابر با حقوقِ چند ماه خودش بوده است! مبالغی که به رسانهها پرداخت شده، عرق سردی از خجالت هم به پیشانی روزنامهنگاران میآورد. رسانه و ما چه ارزان خرید و فروش میشویم و تلختر، توجیه و تقدیسِ این خلافکاری در لوایِ «تلاش برای سرپا نگهداشتن» رسانه است.
روزنامهنگاران هم دیگر روزنامهنگاری را باور ندارند
ادامه این وضعیت ممکن نیست. عمودِ حرفهی روزنامهنگاری فروریخته است. فضای رسانهای کشور که بعد از 88 ناچارا «درصدِ قابلِ توجهی از باور عمومی» را فدای «بقای خود» کرد تا بلکه روزی دوباره اعتماد عمومی را پس بگیرد و بتواند در بزنگاهها به وظیفه خود عمل کند، اکنون دومین و مهمترین مولفه حیاتی خود را از دست داده است؛ اعتمادِ خودِ روزنامهنگاران.
ساده و بیپردهاش میشود اینکه اکنون تعداد پروژهبگیرها به حدی در فضای مطبوعات زیاد شده که عملا به این رفتار غیرحرفهای و غیرعادی، رنگی از عادیسازی زدهاند. به راحتی درباره دریافت پول (طی قراردادِ آگهی و حتی زیرمیزی) حرف زده میشود، از فساد گفته میشود اما کیست که نداند، مردم خبرِ افشای فساد را از رسانهای فاسد و رشوهبگیر باور نخواهند کرد.
در واقع باید پرسید چرا روزنامهها و رسانههایی که نامشان در این فهرست بوده، صبح روزِ سهشنبه اول شهریور (یعنی روزِ پس از انتشار خبر مواجببگیری خود) منتشر شدهاند؟ با کدام روزنامهنگار و نیروی تحریریه؟ برای کدام مخاطب؟
عادیسازیِ شرِ شیتیلبگیری در مطبوعات
این حالتِ بلاتکلیفی و بیاعتمادی روزنامهنگاران به رسانههای خود و فضای رسانهای کشور را میتوان در اضطراب چک کردن لیست رسانههای خاطی پرونده فولاد مبارکه دید. حتی اگر به عنوان یک روزنامهنگار کارت را درست انجام داده باشی، این احتمال همیشه وجود دارد که کسی از سلسلهمراتبِ محل کارت، رسالتِ رسانهاش را به عددی فروخته باشد. این افراد در حالِ عادیسازی شرِ در صنفِ مطبوعات هستند و با وجود آنکه نامشان به صراحت در این فهرست منتشر شده، راست راست میچرخند و بعضا در کلابهاوس و جاهای دیگری که گوش شنوا یافتهاند، ننهمنغریبم بازی درآوردهاند آن هم نه برای شرافتِ حرفهای از دست رفته خود بلکه در دفاع از شتیل گرفتنِ غیرقانونی و غیرحرفهای به عنوان تنها راهِ بقایِ خود و رسانهشان.
🆔 @jameeno
🔻اینجا بیشتر بخوانید.
▫️سعید برآبادی /جامعه نو: ماجرای فساد فولاد مبارکه، لزوم انقلاب در فضای رسانهای کشور را دو چندان میکند. حتی نگاه کردن به لیستِ رسانههایی که علاوه بر عقد قراردادهای هنگفت، هر وقت عشقشان میکشیده، طرفِ را تیغیدهاند، پشت خبرنگاران را میلرزاند. عددهای این فساد، میل به مقایسه را تشدید میکنند؛ هر خبرنگاری احتمالا در 24 ساعتی که از انتشار این فهرست گذشته، حساب و کتاب کرده که عددِ خاصهخرجی مدیران فولاد مبارکه برای این گزارشهای دروغ، برابر با حقوقِ چند ماه خودش بوده است! مبالغی که به رسانهها پرداخت شده، عرق سردی از خجالت هم به پیشانی روزنامهنگاران میآورد. رسانه و ما چه ارزان خرید و فروش میشویم و تلختر، توجیه و تقدیسِ این خلافکاری در لوایِ «تلاش برای سرپا نگهداشتن» رسانه است.
روزنامهنگاران هم دیگر روزنامهنگاری را باور ندارند
ادامه این وضعیت ممکن نیست. عمودِ حرفهی روزنامهنگاری فروریخته است. فضای رسانهای کشور که بعد از 88 ناچارا «درصدِ قابلِ توجهی از باور عمومی» را فدای «بقای خود» کرد تا بلکه روزی دوباره اعتماد عمومی را پس بگیرد و بتواند در بزنگاهها به وظیفه خود عمل کند، اکنون دومین و مهمترین مولفه حیاتی خود را از دست داده است؛ اعتمادِ خودِ روزنامهنگاران.
ساده و بیپردهاش میشود اینکه اکنون تعداد پروژهبگیرها به حدی در فضای مطبوعات زیاد شده که عملا به این رفتار غیرحرفهای و غیرعادی، رنگی از عادیسازی زدهاند. به راحتی درباره دریافت پول (طی قراردادِ آگهی و حتی زیرمیزی) حرف زده میشود، از فساد گفته میشود اما کیست که نداند، مردم خبرِ افشای فساد را از رسانهای فاسد و رشوهبگیر باور نخواهند کرد.
در واقع باید پرسید چرا روزنامهها و رسانههایی که نامشان در این فهرست بوده، صبح روزِ سهشنبه اول شهریور (یعنی روزِ پس از انتشار خبر مواجببگیری خود) منتشر شدهاند؟ با کدام روزنامهنگار و نیروی تحریریه؟ برای کدام مخاطب؟
عادیسازیِ شرِ شیتیلبگیری در مطبوعات
این حالتِ بلاتکلیفی و بیاعتمادی روزنامهنگاران به رسانههای خود و فضای رسانهای کشور را میتوان در اضطراب چک کردن لیست رسانههای خاطی پرونده فولاد مبارکه دید. حتی اگر به عنوان یک روزنامهنگار کارت را درست انجام داده باشی، این احتمال همیشه وجود دارد که کسی از سلسلهمراتبِ محل کارت، رسالتِ رسانهاش را به عددی فروخته باشد. این افراد در حالِ عادیسازی شرِ در صنفِ مطبوعات هستند و با وجود آنکه نامشان به صراحت در این فهرست منتشر شده، راست راست میچرخند و بعضا در کلابهاوس و جاهای دیگری که گوش شنوا یافتهاند، ننهمنغریبم بازی درآوردهاند آن هم نه برای شرافتِ حرفهای از دست رفته خود بلکه در دفاع از شتیل گرفتنِ غیرقانونی و غیرحرفهای به عنوان تنها راهِ بقایِ خود و رسانهشان.
🆔 @jameeno
🔻اینجا بیشتر بخوانید.
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment