▪️ از زمین‌های بازی بیاموزیم
🖋 حبیب طالبی| معمار و پژوهشگر
پس از جنگ جهانی دوم، معمار هلندی آلدو ون ایک نقش اساسی در توسعه و ایجاد زمین‌های بازی در آمستردام داشت. بین سال‌های ۱۹۴۷ و ۱۹۷۸، او در طراحی صدها زمین بازی در شهر آمستردام مشارکت داشت. اگرچه امروز تنها ۱۷ زمین بازی او باقی مانده است. ون ایک از طریق طراحی‌های خود نوعی تمرین‌های معمارانه‌ای را برنامه ریزی کرد که تاثیرات آن را تا حال حاضر می‌توان ردیابی کرد. این زمین‌های بازی عمومی در پارک‌ها، میدان‌ها و مکان‌های متروکه قرار داشتند که قرار بود محرک خلاقیت کودکان باشد. در دهه‌های گذشته، این زمین‌های بازی توسط جامعه‌شناسان، نظریه پردازان هنر و معماری و روانشناسان مورد مطالعه قرار گرفته‌اند. اشکال انتزاعی به کار گرفته شده در طراحی‌های در واقع خلاقیت کودک را تحریک می‌کند. در حالی که یک سرسره یا یک تاب تقریباً به کودک دیکته می‌کند که قرار است چه کاری انجام دهد، تجهیزات بازی ون ایک از کودک دعوت می‌کند تا به طور فعال امکانات متعدد اشیاء را کشف کند. ون ایک معتقد بود که ما باید درک کنیم هنر و زندگی حوزه‌های جداگانه‌ای نیستند. این ایده که هنر موضوعی مجزا از زندگی واقعی است باید کنار گذاشته شود. کلمه «هنر» به تنهایی بی معناست. باید خواهان آن باشیم که محیط‌مان بر اساس معیارهای خلاقانه ساخته شوند. قابل‌رؤیت است، بهتر است بگوییم در بزرگ‌سالی این جنس کنجکاوی از بین رفته است.
⭕️ ادامۀ مطلب را می‌توانید در Instant View یا در وب‌سایت کوبه به نشانی زیر بخوانید:
https://telegra.ph/ht05-02-15
https://koubeh.com/ht05-02-15
@koubeh
🖋 حبیب طالبی| معمار و پژوهشگر
پس از جنگ جهانی دوم، معمار هلندی آلدو ون ایک نقش اساسی در توسعه و ایجاد زمین‌های بازی در آمستردام داشت. بین سال‌های ۱۹۴۷ و ۱۹۷۸، او در طراحی صدها زمین بازی در شهر آمستردام مشارکت داشت. اگرچه امروز تنها ۱۷ زمین بازی او باقی مانده است. ون ایک از طریق طراحی‌های خود نوعی تمرین‌های معمارانه‌ای را برنامه ریزی کرد که تاثیرات آن را تا حال حاضر می‌توان ردیابی کرد. این زمین‌های بازی عمومی در پارک‌ها، میدان‌ها و مکان‌های متروکه قرار داشتند که قرار بود محرک خلاقیت کودکان باشد. در دهه‌های گذشته، این زمین‌های بازی توسط جامعه‌شناسان، نظریه پردازان هنر و معماری و روانشناسان مورد مطالعه قرار گرفته‌اند. اشکال انتزاعی به کار گرفته شده در طراحی‌های در واقع خلاقیت کودک را تحریک می‌کند. در حالی که یک سرسره یا یک تاب تقریباً به کودک دیکته می‌کند که قرار است چه کاری انجام دهد، تجهیزات بازی ون ایک از کودک دعوت می‌کند تا به طور فعال امکانات متعدد اشیاء را کشف کند. ون ایک معتقد بود که ما باید درک کنیم هنر و زندگی حوزه‌های جداگانه‌ای نیستند. این ایده که هنر موضوعی مجزا از زندگی واقعی است باید کنار گذاشته شود. کلمه «هنر» به تنهایی بی معناست. باید خواهان آن باشیم که محیط‌مان بر اساس معیارهای خلاقانه ساخته شوند. قابل‌رؤیت است، بهتر است بگوییم در بزرگ‌سالی این جنس کنجکاوی از بین رفته است.
⭕️ ادامۀ مطلب را می‌توانید در Instant View یا در وب‌سایت کوبه به نشانی زیر بخوانید:
https://telegra.ph/ht05-02-15
https://koubeh.com/ht05-02-15
@koubeh
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment