◾ادامهی فکرهایی دربارهی ویروس ( ستگادین ۲ مارس ۲۰۲۰)
◾ماسکزدن، جادوی خوششانسی نیست.
افراد حرفهای در پزشکی، بخوبی میدانند که چگونه با زدنِ ماسک، پوشیدن دستکش و رعایت بهداشت، خودشان را از بیماریهای جامعه حفظ کنند. ولی ماسکهای تجاری N95 نمیتوانند جلوی ذرات ریز ویروس کرونا را بگیرند. تماشای مردمی که ماسک به دهان، در فرودگاهها تردد میکنند، در حالی که سطوحی را لمس میکنند که ویروسها میتوانند چند روز در آن سطوح وجود داشته باشند، به روشنی گویای آن است که ایدهی «ماسک زدن» معجزه نمیکند و واقعاً نمیتواند از چیزی پیشگیری کند. ولی «شستن دستها» جواب میدهد و اگر مداوم و درست انجام شود، نسبتاً میتواند پیشگیری کند.
چیزی که هست، اگر هر شخصی در کره زمین، برای سه هفته قرنطینه شود، میتوانیم با اطمینان به جلو حرکت کنیم ولی جهان، خیلی مرتبطتر از این حرفهاست. ما فرهنگی جهانی از ارتباطات ساختهایم. هم روابط دیجیتال و هم فیزیکال. حتی اگر قادر به آهستهسازی گسترش ویروس شویم، قادر به متوقفکردن آن فرهنگ جهانی نخواهیم شد.
◾کارهای خیلی زیاد و قاطعی میتوانیم برای ارتقاء سلامت عمومی انجام دهیم.
همه میتوانند در برابر بیماریهای دوران کودکی و بیماریهای فصلی واکسینه شوند. همین کار به تنهایی میتواند جان هزاران نفر را در سال نجات دهد. ما میتوانیم کمپینهای قدرتمندی علیه «مستی در حین رانندگی» و علیه «سیگارکشیدن» به راه بیاندازیم. ما میتوانیم آلودگیها را از محیط زیست بزداییم و در مورد «آب پاک» و «بهداشت مناسب»، سرمایهگذاری کنیم. با این کار، سالانه میلیونها میلیون انسان، نجات خواهند یافت. هر کدام از این مسائل اگر حل نشوند، در مقایسه با ویروس کرونا، انسانهای بیشتری را خواهند کُشت. وحشتآفرینی چارهساز نیست و در چنین مواردی، تصمیمات مناسب و هوشمندانه، بسیار موثرتر از ایجاد آشفتگی و ترس است.
با آرزوی سلامتی،
آرامش
و پایان هر چه زودتر این اوضاع.
❄️ مصطفی منبری ۱۳ اسفند ۱۳۹۸
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
✂️