ابزار اموزش
دوران کرونا شکاف دیجیتال میان کودکان شهری و کودکان روستایی و عشایری را آشکار کرد. به اعتراف مسئول شبکهٔ شاد، حدود ۳٫۵ میلیون دانش‌آموز ابزار هوشمند یا اینترنت نداشتند و ۲۱٪ از کل دانش‌آموزان از این شبکه محروم ماندند. بیش از 1/3روستاهای کشور زیرساخت لازم برای اتصال به شاد را نداشتند.
کودکان بسیاری هر روز کیلومترها راه می‌رفتند تا به نقطه‌ای با آنتن برسند، و در استان‌هایی اتصال یا بسیار دشوار بود یا اصلاً ممکن نبود.
این شکاف دو لایه دارد:نبود زیرساخت (آنتن، برق پایدار، اینترنت پرسرعت) و فقر خانواده‌ها برای خرید گوشی و تبلت.حتی در روستاهایی که اینترنت دارند، برخی خانواده‌ها توان خرید ابزار را ندارند. برای کودکان عشایر، کوچ فصلی و پراکندگی جغرافیایی هم مشکل را دوچندان می‌کند. پاسخ دولت بیشتر به خیریه‌ها و راه‌حل‌های موقت واگذار شد،نه سیاست پایدار. قطع و محدودیت‌های مکرر اینترنت این کودکان را بیش از دیگران آسیب‌پذیر میکند،چون جایگزینی ندارند.
نتیجه، عمیقتر شدن نابرابری آموزشی است: کودکی که امروز از ابزار و مهارت دیجیتال محروم است، فردا از بازار کار و فرصتهای برابر کار هم محروم میماند.

🆔@azambahramiran