🌀در ایران چرا مسئولان و مردم سیستم‌های هشدار فاجعه را جدی نمی گیرند؟
عکسها و اخبار مربوط به بارش برف که دنبال کنیم اولین ابهامی که ذهن را درگیر می کند این است که چرا با وجود هشدارهای جدی، صدها اتومبیل بدون تجهیزات کافی به جاده آمده و در برف و بوران سرگردان شده و خود را در معرض خطر قرار داده اند؟
از طرفی بعد از بارش برق و تلفن در این مناطق قطع شده و راه صدها روستا قطع و وسیله کمک رسانی ناکارآمد است. چرا اینگونه است؟
به نظر می‌رسد بعد از سیل ویرانگر سال گذشته و خسارات سنگین جانی و مالی ناشی از آن و همچنین هشدارها در مورد وضعیت ناپایدار آب و هوایی امسال؛ مدیریت بحران و مردم می بایست هشدار را جدی گرفته و آمادگی لازم برای انجام دادن و انجام ندادن برخی از کارها جدی بگیرند، اما وضعیت سيل در سیستان و بلوچستان و بارش برف در استانهای شمالی و شمال غربی کشور نشان داد که هنوز باور به این سیستم‌ها یک چالش جدی است.
در برخی از نقاط جهان مانند سواحل اقیانوس ها و دریاها، نقاط در معرض تنش آبی و سیل و سونامی، گرمایش و تغییرات اقلیمی را جدی گرفته و در حال برنامه ریزی برای آماده سازی مردم ساکن در این مناطق هستند، در جزایر اندونزی سیستم‌های هشدار سونامی و سیل را راه اندازی کرده و با آموزش زنان، مدیریت آنها را به زنان ساکن جزایر سپرده اند.
دربرخی دیگر از کشورها به مردم آموزش داده اند که چطور آب مورد نیاز خانواده را از طریق به دام انداختن آب های نامتعارف مانند روان آب‌های ناشی از بارش های ناگهانی و رطوبت هوا ذخیره کنند.
در همه این موارد سیاستگذاری ها مبتنی بر «باور تغییرات اقلیمی و پیامدهای آن» است و ابتدا حکومت‌ها باور دارند که گرمایش زمین و تغییرات اقلیمی یک « مسأله جدی» برای حیات است و سپس آموزش مردم و تغییر در باورها و نگرش ها برای تغییر در سبک زندگی و سازگاری با آن را در کنار تغییر در زیرساخت‌ها آغاز نموده اند.
چالش اصلی ایران در برخورد با فاجعه این است که سیاست مداران و سیاست گذاران گرمایش زمین و تغییرات اقلیمی را توطئه پنداشته وآن راباور ندارند. از این رو اتاق فکری کارآمد برای سازگاری نیز وجود ندارد و تنها استراتژی موجود «مقابله با بحران» است، در حالی که راه حل درست در این شرایط «سازگاری با اقلیم» است.
سیستم مدیریت بحران موجود حتی در حالت عادی هم ناکارآمد است و بدیهی است که در شرایط پیچیده تری چون برف اخیر و سیل سیستان و بلوچستان، چنانکه دیده شد کاملا ناکارآمد است.
آیا وقت آن نرسیده که سیاست گذاران و برنامه ریزان، تغییرات اقلیمی و گرمايش را باور کنند و
سیاست گذاری سیستم مدیریت بحران به جای «مقابله» بر بستر «سازگاری » باز تعریف کرده و به راه حلهای جدید و سازگارانه مبتنی بر آموزش و هشدار در کنار تغییر زیرساخت‌های سازگار با اقلیم اندیشیده شود؟ /مهتا بذرافکن
🆔 @RuralWomenIssues 👩🌾
عکسها و اخبار مربوط به بارش برف که دنبال کنیم اولین ابهامی که ذهن را درگیر می کند این است که چرا با وجود هشدارهای جدی، صدها اتومبیل بدون تجهیزات کافی به جاده آمده و در برف و بوران سرگردان شده و خود را در معرض خطر قرار داده اند؟
از طرفی بعد از بارش برق و تلفن در این مناطق قطع شده و راه صدها روستا قطع و وسیله کمک رسانی ناکارآمد است. چرا اینگونه است؟
به نظر می‌رسد بعد از سیل ویرانگر سال گذشته و خسارات سنگین جانی و مالی ناشی از آن و همچنین هشدارها در مورد وضعیت ناپایدار آب و هوایی امسال؛ مدیریت بحران و مردم می بایست هشدار را جدی گرفته و آمادگی لازم برای انجام دادن و انجام ندادن برخی از کارها جدی بگیرند، اما وضعیت سيل در سیستان و بلوچستان و بارش برف در استانهای شمالی و شمال غربی کشور نشان داد که هنوز باور به این سیستم‌ها یک چالش جدی است.
در برخی از نقاط جهان مانند سواحل اقیانوس ها و دریاها، نقاط در معرض تنش آبی و سیل و سونامی، گرمایش و تغییرات اقلیمی را جدی گرفته و در حال برنامه ریزی برای آماده سازی مردم ساکن در این مناطق هستند، در جزایر اندونزی سیستم‌های هشدار سونامی و سیل را راه اندازی کرده و با آموزش زنان، مدیریت آنها را به زنان ساکن جزایر سپرده اند.
دربرخی دیگر از کشورها به مردم آموزش داده اند که چطور آب مورد نیاز خانواده را از طریق به دام انداختن آب های نامتعارف مانند روان آب‌های ناشی از بارش های ناگهانی و رطوبت هوا ذخیره کنند.
در همه این موارد سیاستگذاری ها مبتنی بر «باور تغییرات اقلیمی و پیامدهای آن» است و ابتدا حکومت‌ها باور دارند که گرمایش زمین و تغییرات اقلیمی یک « مسأله جدی» برای حیات است و سپس آموزش مردم و تغییر در باورها و نگرش ها برای تغییر در سبک زندگی و سازگاری با آن را در کنار تغییر در زیرساخت‌ها آغاز نموده اند.
چالش اصلی ایران در برخورد با فاجعه این است که سیاست مداران و سیاست گذاران گرمایش زمین و تغییرات اقلیمی را توطئه پنداشته وآن راباور ندارند. از این رو اتاق فکری کارآمد برای سازگاری نیز وجود ندارد و تنها استراتژی موجود «مقابله با بحران» است، در حالی که راه حل درست در این شرایط «سازگاری با اقلیم» است.
سیستم مدیریت بحران موجود حتی در حالت عادی هم ناکارآمد است و بدیهی است که در شرایط پیچیده تری چون برف اخیر و سیل سیستان و بلوچستان، چنانکه دیده شد کاملا ناکارآمد است.
آیا وقت آن نرسیده که سیاست گذاران و برنامه ریزان، تغییرات اقلیمی و گرمايش را باور کنند و
سیاست گذاری سیستم مدیریت بحران به جای «مقابله» بر بستر «سازگاری » باز تعریف کرده و به راه حلهای جدید و سازگارانه مبتنی بر آموزش و هشدار در کنار تغییر زیرساخت‌های سازگار با اقلیم اندیشیده شود؟ /مهتا بذرافکن
🆔 @RuralWomenIssues 👩🌾
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment