«یک بلندگو در انتهای سالن روی دیوار به چشم می خورد. مدیر به سوی آن رفت و کلیدی را زد. صدایی آهسته ولی کاملا مشخص از وسط یک جمله شروع کرد: «... همه‌شان لباس سبز می پوشند، و بچه های دلتا خاکی رنگ. وای، نه، من دلم نمی خواهد با بچه های دلتا بازی کنم. اپسیلون ها از این ها هم بدترند. آنقدر خنگ اند که نمی توانند بخوانند و بنویسند. به علاوه، لباسشان سیاه است که رنگ مزخرفی است. من خیلی خوشحالم از این که بتا هستم.» مکثی شد و دوباره صدا برخاست: «بچه های آلفا خاکستری پوش هستند. بیشتر از ما کار می کنند چون خیلی باهوش اند، من واقعا خوشحالم که بتا هستم، چون این قدر کار نمی کنم. پس ما خیلی بهتر از گاماها و دلتاها هستیم. وای، نه، من دلم نمی خواهد با بچه های دلتا بازی کنم. اپسیلون ها از این ها هم بدترند، آن قدر خنگ اند که …» مدیر کلید را خاموش کرد. صدا خاموش شد. تنها، شبح مبهم آن از زیر هشتاد بالش به زمزمه ادامه داد. «قبل از این که بیدار بشوند، چهل پنجاه مرتبه ی دیگر برایشان تکرار می شود؛ سه شنبه و پنج شنبه هم همینطور. هر هفته صد و بیست دفعه، در سه وعده، تا سی ماه. بعد از آن می روند سر درس بالاتر.—از کتاب «دنیای قشنگ نو»

🆔@ruralwomenissues