چرا باید فرض کنیم سازمان از قبل هک شده است؟
یکی از مهم‌ترین تغییرات نگرش در امنیت سایبری، پذیرش اصل Assume Breach یا «فرض نفوذ» است. این رویکرد بیان می‌کند که هیچ سازمانی نمی‌تواند با اطمینان کامل ادعا کند هرگز مورد نفوذ قرار نخواهد گرفت. مهاجمان از آسیب‌پذیری‌های ناشناخته، خطاهای انسانی، سوءاستفاده از دسترسی‌های مجاز و حملات زنجیره تأمین استفاده می‌کنند؛ بنابراین، معماری امنیت باید بر این فرض طراحی شود که مهاجم ممکن است هم‌اکنون در بخشی از شبکه حضور داشته باشد.
مزیت این طرز فکر آن است که تمرکز سازمان از پیشگیری صرف، به کشف سریع، محدودسازی خسارت و بازیابی مؤثر تغییر می‌کند. در چنین رویکردی، ثبت لاگ، مانیتورینگ مداوم، Threat Hunting، مدیریت هویت، اصل حداقل دسترسی، تقسیم‌بندی شبکه و برنامه‌های پاسخ به حادثه اهمیت بیشتری پیدا می‌کنند. هدف این نیست که نفوذ هرگز رخ ندهد، بلکه باید زمان شناسایی مهاجم و مدت پاسخ‌گویی به حداقل برسد.
این نگرش، پایه بسیاری از چارچوب‌های مدرن مانند Zero Trust و معماری‌های دفاعی امروزی است. سازمانی که با فرض نفوذ طراحی می‌شود، حتی در صورت موفقیت مهاجم نیز توانایی بیشتری برای کنترل حمله، جلوگیری از حرکت جانبی، حفاظت از دارایی‌های حیاتی و تداوم کسب‌وکار خواهد داشت. در دنیای امروز، آمادگی برای مواجهه با نفوذ، واقع‌بینانه‌تر از اتکا به تصور نفوذناپذیری است.