♦️چهارم دی‌ماه، زادروز اولین شاعر پارسی‌گوی، عبدالله رودکی، پدر شعر فارسی است.
اساتید ادبیات فارسی رودکی را به دلیل اینکه تا پیش از وی هیچ‌یک از شاعران فارسی‌زبان دیوان شعر نداشته‌اند، به او لقب «پدر شعر فارسی» داده‌اند.
ریچارد فرای، شرق‌شناس، ایران‌شناس و استاد دانشگاه هاروارد عقیده دارد که «رودکی در تغییر خط از خط پهلوی به خط فارسی» نقش بسیار مهمی داشته‌است.
شاعران دیگر پس از رودکی، از سبک شعر سرودن او پیروی می‌کردند چرا که این شاعر بلندآوازه در فنون سخن و انواع شعر مهارتی خاص داشت و ره‌گشای شاعران پس از خود بود، به طوری که در میان شاعران و سخنوران به «استاد و سلطان شاعران» نامیده می شد.
رودکی در سرودن انواع قالب شعر مانند: قصیده، رباعی، مثنوی، قطعه و غزل مهارت داشت اما در قصیده سرایی پیشرو دیگران بود. به گفته اساتید ادبیات فارسی، رودکی ساختار قصیده را به کاملترین شکل سنتی خود رسانده است.
مثنوی یکی از قالب‌های شعری است که قدمتی طولانی دارد. از مثنوی‌های مشهور رودکی، می‌توان به «کلیله و دمنه»، «سندبادنامه» و «آفتاب‌نامه» اشاره کرد.
قصیده «بوی جوی مولیان» یکی از آثار مشهور پدر شعر فارسی به شمار می‌رود.