نااميدى جوانان با آرزوى مرگ و این فرجامِ تلخی که برای ما رقم خورده و مصیبتی که گریبانِ ملت مان را گرفته همه این فقر و بیچارگی و درماندگی و آوارگی ایرانیان تمام از بی تفاوتی و بیخیالی مردم سَر چشمه میگیرد

در کجای جهان مردمانی را می شناسید که هر روز بیشتر از روزِ پیش در خون و لجن فرو رفته و دَم بر نیاورند؟

در هَر کجای دنیا اندازه يك هزارم ايران اختلاس ميشد يا جوانان معترض را به گلوله مي بستند می توانست جرقه ای برای شعله وَر شدن آتشِ انقلابی باشد که جنایتکارانِ حاکم را در خود سوزانده و ویران کند! اما از فرطِ بی تفاوتی مردم ایران اگر از آسمان آتش نیز ببارد تمام هست و نیست ایران را بسوزاند باز هم این مردم بی خیال كر و كور و لال مانند فقط از خدا تقاضای کمک خواهند نمود به راستی از ملتی قَبر پرست و مُرده دوست که منتظر است تا قهرمانان زنده ملی اش روانه گورستان شوند تا از ایشان بُت ساخته و عكس شان را بر دیوار بزنند چه انتظاری می توان داشت؟ آیا این مردم هرگز توانایی رسیدن به آزادی و آبادى را دارند؟!

آرزوى مرگ جوانان، فرجام تلخ سكوت يك ملت است رواست ازاين ننگ بميريم

@zarkhand